Quarantaine dag huppeldepup, waarschijnlijk 42

Wij schijnen nu de zesde week van de gedwongen preventieve quarantaine erop te hebben zitten. Op 15 april was het precies een maand, en nu zijn we weer anderhalve week verder. Voor deze berekeningen moet ik echt moeite doen, want de quarantaine-periode is zo langzamerhand één grote blurr geworden. Er verandert hier in Madrid namelijk weinig. Of toch? De dodencijfers vlakken gelukkig af, maar de maatregelen worden niet ingetrokken, en iedereen is het verplicht thuis opgesloten zitten inmiddels meer dan beu.

Aanvankelijk werd de quarantaine voor twee weken uitgeroepen. Die werden met twee weken verlengd. En toen werd die verlenging met twee weken verlengd. De regering is vervolgens weer eens met een originele maatregel gekomen… laten we de verlenging van de verlenging nog maar eens verlengen. Het was precies dit moment dat de moed velen in Madrid in de schoenen zonk.

Een naargeestig sfeertje bij de Carrefour. In een zenuwachtige rij, terwijl iedereen een beetje staat te loeren naar de Afrikaanse immigranten en dronken zwervers in het parkje nabij.

De maatregelen zijn goeddeels dezelfde gebleven, behalve dat sommige industrieën een paar weken stil zijn gelegd en toen weer werden opgestart. Voor de rest van de burgers is het binnen blijven. Alleen voor een boodschap mag je kort de straat op. Wandelen of buiten zijn zonder reden is verboden. Samen zijn is verboden. Eigenlijk is zo’n beetje alles verboden. Zo voelt nu elke wandeling met enige omweg richting de (super)markt of bakker toch een semi-clandestien uitje, zoals alles. Rare taferelen vervolgens: lange, zenuwachtige rijen bij de bakker. Een naburig hotel dat zijn entree heeft dichtgemetseld (?). Om de drie auto’s een politiewagen, die in het oog houdt of wij ons wel braaf aan de regels houden. Tegelijkertijd lijken er de laatste tijd meer mensen op straat te zijn.

Het nabijgelegen hotel verwacht de komende tijd geen gasten.

Het beperkte leven. Als ik wat boeken zou willen ruilen met vrienden dan zou ik een boodschap als alibi moeten gebruiken en snel een tasje moeten omwisselen in een deurpost (puur hypothetisch gesproken uiteraard). Even een praatje maken met onze lokale bodegahouder die een paar flessen wijn komt brengen, zit er ook niet in. Hij zwaait snel, en is weer weg. Omzichtig kijk ik om me heen als ik een pakje ga ophalen bij het postkantoor vanwege mijn verjaardag. Een essentiële boodschap? Niet echt. Het valt me plots op dat de bomen bij het postkantoor volledig in blad staan, je ruikt opeens het voorjaar. Wanneer is het plots lente geworden? Normaal liep ik daar elke dag, en dan zie of ruik je de verandering niet. Nu kom ik soms dagen niet buiten. Als je me zou zeggen dat ik in Nieuwegein zou wonen zou ik het op sommige dagen ook geloven. Madrid is onherkenbaar, en een vreemde geworden. Mijn eigen buurt als El Dorado, een plek die vooral steeds meer in je fantasie lijkt te bestaan.

Het leven is zodoende eentonig. Slechte dagen wisselen zich af met goede dagen. De tijd dikt in. Deze anderhalve maand voelt als een jaar, terwijl de dagen omvliegen. Dat komt door de dagelijkse zorgroutine voor ons kind, die in deze periode 1 jaar is geworden en wat een leuke, afwisselende dag was. We baalden dat hij niet naar buiten mocht, want binnen zijn alle dingen waar hij nieuwe prikkels van krijgt wel bekend. Veel ‘nee-zeggen’ dus. De overheid zinspeelde al een paar keer op een verlichtende maatregel waarbij kinderen naar buiten zouden mogen. Die hebben nu een verhoogde kans op stress, obesitas en angststoornissen, volgens experts. Boze ouders begonnen zich te roeren, met het terechte verwijt dat kinderen minder rechten lijken te hebben dan honden, die wel elke dag naast de buitenplas een ommetje mogen maken. De Spaanse regering had aanvankelijk in haar wijsheid nog maar eens een onderzoekscommissie in het leven geroepen die dit mocht onderzoeken.

Op de fiets naar de bloedbank, waar geen personeel meer blijkt te zijn, ondanks dat de bloedbanksms anders beweerde. Onverrichter zake weer terug.

In Spanje gaat vooral alles heel traag en omzichtig. De kwaliteit van leven is zodoende veel lager dan eigenlijk nodig is. Begrijp me goed, binnenblijven voor de goede zaak en het indammen van het virus is vanzelfsprekend. Maar de maatvoering is hier nogal ‘van dik hout’. Vooral de strikte regels rondom het niet of nauwelijks bij kunnen wonen van begrafenissen vind ik zelf onbestaanbaar en strijdig met de menselijke waardigheid. Maartje schreef er een indrukwekkend artikel over. Nederlanders mogen zich wat dit betreft gelukkig prijzen met hun relatieve vrijheid (een geluk dat PVV of FvD niet hun zin hebben gekregen met hun totale lockdown). De Spaanse regering is juist superstrikt, en wil geen fouten maken omdat de oppositie alles nóg veel strikter wil. Waarom vinden Spanjaarden dit een goed idee?

Met ons zelf gaat het op zich niet slecht. Qua gezondheid hebben we niks te klagen en dat is al heel wat in deze tijd. Zeker als je hoort dat er net een relatief jonge arts uit het gezondheidscentrum uit onze straat aan corona is overleden. Het telt op bij die honderden doden die we al wekenlang dagelijks op de media zien verschijnen, en waarvoor de lockdown noodzakelijk was. Dan komen wij nog goed weg, en ook psychisch lijken we de opsluiting redelijk goed te doorstaan. Wel merk ik dat ik soms wat warrig ben, dat ik soms dingen zeg die ik een paar minuten daarvoor ook al gezegd heb. Dat ik appjes vergeet te beantwoorden, dat artikelen schrijven me meer moeite kost. Dat ik soms dingen zeg die ik een paar minuten daarvoor ook al gezegd heb.

Net als iedereen proberen we ons er zo goed mogelijk doorheen te slaan. Mijn balkon is met zijn 1 m2  tevens een plek geworden waarvan ik berekend heb dat er precies van 12.30 tot 14.00 zon valt en er dus boven de net ingezaaide kruidentuin in de zon een boek kan lezen. Om 16.15 valt vervolgens de zon door een raam aan de achterkant van ons huis, zodat dezelfde activiteit daar doorgezet kan worden. Tolstoi, Adriaan van Dis, Koen Peeters, Murakami, ja zelfs het zelfingenomen Euro-boek van Jeroen Dijsselbloem ploeg ik gestaag door. Om wat verloren quarantainetijd in te halen ga ik Op zoek naar de verloren tijd van Proust, toch wel de lakmoesproef onder de niet-door-te-komen-boeken, en jawel… het is inderdaad een boek om woedend in een hoek te gooien (schijnt volgens het nawoord dan ook meer dan de helft van de lezers te doen). Na de befaamde madeleine-passage gaat hij weer naar terug naar de boekenplank. Mijn regel is: als een boek zelfs niet tijdens deze allejezuslange quarantaine interessant is, dan zal ik deze hoe dan ook nooit uitlezen.

Bij de bakker in de rij. Tijd verdrijven met gymoefeningen, terwijl een voorganger van elk gebakje één exemplaar lijkt te willen kopen.

Daarnaast speel ik wat piano. Een paar dagen terug speelde ik een oud lied van Herman van Veen, Signalen, oorspronkelijk over mensenrechten en vluchtelingen. Het refrein eindigt zo: ‘geef hen een teken, een signaal, dat geen enkele deur eeuwig dicht zal zijn / dat aan het eind van de tunnel, weer licht zal zijn. Op dat moment klonk er plots applaus. Niet voor mij uiteraard. Het is bedoeld voor de zorg en eenieder die de samenleving nog draaiende houdt. Wij doen elke dag ook mee om 20.00 u. Er is inmiddels een Spaans coronalied ‘Resisteré‘ dat elke avond ook door ons straatje klinkt, en absoluut een aardig, aanstekelijk deuntje is. Vanaf ons eerder genoemde balkonnetje zwaaien we dan wat naar de buren.

Een paar dagen later komt het nieuws dat enkel ouders vanaf zondag 26 april elke dag 1 uur mogen wandelen met hun kinderen. Goed nieuws voor ons, als jonge ouders. Maar voor anderen blijft alles zoals het was. Veel vrienden en buren zitten zodoende nog in de duisternis, maar voor mij voelt het toch alsof ik het licht aan het eind van de tunnel langzaam kan bespeuren.

Calle Huertas, normaal de gezelligste straat van onze wijk.

11 gedachten over “Quarantaine dag huppeldepup, waarschijnlijk 42”

  1. Thank you for the details. Sorry To learn the hardships with the COVID-19.
    Take care of your self. We all are in the same situation & be positive, we can overcome this tragedy with positive action.
    Warm regards
    Oliver & Thevi

  2. Hallo Twan, blij om je nieuwe blog te lezen en dat alles, ondanks deze ellende, het goed gaat met jullie. De anderhalve meter maatschappij!
    In de winkel staan tutmutsen “wat moeten we eten”. Geduld hebben met deze figuren. Wereldje wordt klein. Hou vol.

    Hartelijke groet, Truus Boogaerdt, FNV Rotterdam.

    1. Ha Truus, wat ontzettend leuk om van je te horen. Hoorde nog één en ander over je via Niels Suijker, die ik laatst even heb gesproken op een kort bezoek in Nederland: hoop heel erg dat het ook goed met jou gaat! Groetjes, Twan

      1. Ha Twan, wat leuk dat je nog contact hebt met Niels (kort, dik, snor en rood haar, toch?) Dit is de 6e week thuiswerken, je vergeet de gezichten.
        Met mij gaat het goed. Dankzij mijn 2 lieve betrokken dokters van het Erasmus mc en een positieve instelling kom je ook van het donker naar het licht. Heb deze maand ook besloten dienstverband met FNV te beeindigen, is mijn vakbond niet meer. Jullie mogen vandaag 1 uur naar buiten? Geniet ervan. En dat moet ik nog even kwijt, wat een mooi, inlevend verhaal van jouw Maartje, ontroerend.

        Hartelijke groet, Truus

  3. Dit is wel het meest naargeestige verhaal van de hele blogserie. Nog net geen enkelbanden, dat is nog weer wel een lichtpuntje, maar toch. Dat julie dat juist moeten meemaken in Spanje. Hopelijk is het dieptepunt nu gepasseerd. Houd moed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.