De dikke

Elk land heeft zijn eigen terugkerende decembertaferelen. Nederlanders schrijven een dag voor de deadline nog wat sinterklaasgedichten, in de Verenigde Staten kijkt men uit naar de Coca-Colakerstreclame, en in Spanje? Daar staat de kersttrekking van de (staats)loterij centraal: ‘El Gordo’, oftewel, ‘de dikke’ of ‘de vette’. En daarbij horen ook allerlei sentimentele reclamefilmpjes waar ook elk jaar weer discussie over is.

“De dikke” verder lezen

Compartir es vivir

Aangezien ik de ene week werk, de andere week weer niet en de week erna mijn taalcursus weer oppak, ben ik een soort moeilijk te reclasseren draaideurscholier geworden. De dames van de schoolplanning kijken er inmiddels niet meer van op, en proberen met een licht opgetrokken wenkbrauw mijn onmogelijke verzoeken (als op zaterdagmiddag melden dat je maandag toch weer les wilt, en nee, niet in de middag maar in de ochtend en wel op precies het juiste niveau in een niet al te grote klas) toch zoveel mogelijk te faciliteren. Het lukt ze tot nu toe elke keer, wat dit tot een superrelaxte plek maakt om Spaans te leren.

Zodoende heb ik ook elke keer een nieuwe docent. Deze keer tref ik Donelia. Ze komt uit Albacete, lacht veel, en probeert in het slappe stelletje dat dit keer mijn klasgenoten zijn enig leven te pompen. Vooral door samen oefeningen te doen, samen verhalen te delen. Want, zo is haar motto, delen is leven. ¡Compartir es vivir! Heel Spaans dit. Want Spanjaarden houden van delen.

“Compartir es vivir” verder lezen

Parque del Buen Retiro, een dagelijks fietstochtje.

Op nog geen 500 meter van ons huis bevindt zich het mooiste park van de stad, het Parque del Buen Retiro, oftewel Retiro-park. Een fascinerende plek die doet denken aan de Parijse Tuilerieën: een bijna oneindige aaneenschakeling van paleisrestanten, fonteinen, lanen, en andere ingerichte kleinere parkgedeelten. Je kunt er sporten, naar de bibliotheek, flaneren, skaten, je geliefde voortroeien, bijbeunen met je muziekinstrument, wandelen, verdwalen, stiekem zoenen, wandelaars oplichten. Kortom, alles wat een zonnige zondagmiddag zo aangenaam maakt!

Ik rijd er elke dag door, mits ik les en geen lekke band heb (men lijkt wekelijks glas in mijn straat te strooien), want aan de andere kant van het park ligt mijn taalschooltje. Hoewel de beeld- en geluidskwaliteit dramatisch is op de fiets toch een video van deze dagelijkse trip.

Terug naar school

Met een broodtrommel in de rugzak op de fiets naar school. Nadat ik als 18-jarige mijn VWO-diploma gehaald had, en het echte leven zou gaan beginnen, dacht ik dat de kleffe broodjes jam in een muf bakje voorgoed achter me zouden liggen. Nooit verwacht dat ik jaren later hier door het Madrileense Parque del Retiro elke dag op dezelfde manier naar mijn talenklasje zou rijden. En al even snel weer een hekel zou krijgen aan de eentonige smakeloosheid van aardbeienjam.

Mijn talenschool ligt in Salamanca, de wat duurdere wijk ten noorden van het Retiro-park. Door de smalle straten, met de allure van Parijs, lopen zakenmannen strak in pak en vrouwen met dikke jassen waar vaak nog een reepje bont op te bespeuren valt. Andere keren is het pluizige gedeelte één of ander minuscuul keffertje dat wordt opgetild om te voorkomen dat het iele beest onder de voet wordt gelopen door andere weggebruikers of tussen de spaken van mijn niets ontziende racefiets komt.

“Terug naar school” verder lezen