Van dik hout…

Overal ter wereld heb je de grote stad en de periferie. Tijdens mijn studie politicologie leerde ik dat er zelfs politieke scheidslijnen tussen zijn, vanwege het grote onbegrip dat er tussen deze twee werelden heerst. Zo zouden de (hoofd)stedelingen hip, modern maar wel gladde blaaskaken zijn, terwijl de mensen van het platteland nog goudeerlijk, maar helaas een wel beetje dommig en ouderwets zijn. Zo ook in Spanje natuurlijk.

“Van dik hout…” verder lezen

Koersen naar Chinchón

Daar volgens velen -waaronder niet in de laatste plaats mijn favoriete reisgidsauteur Rik Zaal – het Plaza Mayor van het kleine dorpje Chinchón het mooiste van het land is*, werd het hoog tijd dat eens te bezoeken. Immers, het plaatsje ligt op zo’n slordige 50 kilometer van ons huis, dus excuses om niet te gaan accepteerde ik niet langer van mijzelf. En wat is er fijner dan deze heroïsche tocht op de fiets te volbrengen? “Koersen naar Chinchón” verder lezen

Boekenwurm te Madrid

Nu woon ik alweer meer dan een jaar in de Barrio de las Letras maar heb ik over deze letteren nog nauwelijks geschreven. En dat terwijl ik zelf een verwoed lezer ben en bovendien heel Madrid geplaveid is met literatuur. Letterlijk welteverstaan, want in de nabij gelegen Calle Huertas vind je allerlei beroemde Spaanse literaire teksten in een gouden schrift op de grond.

“Boekenwurm te Madrid” verder lezen

Op zoek naar een man? Bezoek Antonio

Er zijn van die plekken waarvan je in je naïviteit gelooft dat jij de enige van alle buitenlanders bent die ze kent.

Zo ken ik een klein kapelletje, een beetje buiten het centrum van Madrid. Prachtige fresco’s prijken op het plafond. Vroeg of laat, in winter of zomer, er is vrijwel nooit iemand. Ik tuurde eens met mijn rug op een bankje een half uur naar boven – niemand die je stoort.

“Op zoek naar een man? Bezoek Antonio” verder lezen

De zorgzame kerk

De wachtrijen vol met dieren en hun bazen waren van tevoren al aangekondigd maar toch is het een idioot schouwspel. In een lange stoet staan de beesten opgesteld, en zoals dat met beesten gaat die elkaar tegenkomen, is het een geblaf, getier, vooral veel gesnuffel op plekken waar het niet perse lekker ruikt. En waar staat men op te wachten? Dat is vooralsnog zelfs niet te zien, zoveel mensen staan achter elkaar. De politie heeft de straten afgezet, en staart naar de menigte.

“De zorgzame kerk” verder lezen