Vakantietips voor Spanjegangers

Augustus, vakantiemaand. Voor de Spanjaarden dan. Menig winkel heeft hier nu beperkte openingstijden of sluit in het geheel. Madrid ligt er zodoende rustig en bedaagd bij! Voor Nederlanders die ook nog snel een plekje zoeken in Spanje, hierbij (in willekeurige volgorde) de top drie van vakantieplekken die we de afgelopen vijf maanden hebben ontdekt.

Lees “Vakantietips voor Spanjegangers” verder

Spaanse droom dichterbij door de Brexit. In de wachtrij in Gibraltar.

Spanje beslaat samen met Portugal het hele Iberische schiereiland. Het héle schiereiland? Nee, één kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de overweldigers en maakte het leven van de Spanjaarden in de omringende legerplaatsen bepaald niet gemakkelijk… Nu ja, het is in Gibraltar eerder andersom!

Gibraltar ´houdt stand´ sinds 1704, toen een Brits-Nederlandse vloot het veroverde op de Spanjaarden. Sindsdien zijn de Spanjaarden al eeuwenlang bezig om het terug te krijgen.

Lees “Spaanse droom dichterbij door de Brexit. In de wachtrij in Gibraltar.” verder

Verkiezingsavond tussen de Spanjaarden

Aangezien Luis, een vriend van mij, moest werken op maandagavond en geen tijd heeft om Spanje-Italië te kijken, was zijn voorstel om de verkiezingsavond te aanschouwen, samen met een aantal vrienden van hem. Dat werd één groot tranendal.

In een van binnen opmerkelijk mooi pand in het groezelige Madrileense Malasaña komen binnen een uur een stuk of 8 mensen één voor één binnenvallen. Een bijeengeraapt zooitje van vrienden van vrienden, maar dat komt hier wel meer voor. De gewoonte is dat je twee zoenen geeft, en vervolgens naar de koelkast sprint om daar je meegebrachte bier of uiterst goedkope fabriekssangria te stallen, die, geheel volgens de lokale gewoonte, natuurlijk gedeeld wordt.

Om 20.00 u. begint het spektakel. Géén Ferry Mingelen hier in Spanje, maar een soort gladde, voortdurend met zijn pen spelende anchor.  Lees “Verkiezingsavond tussen de Spanjaarden” verder

Compartir es vivir

Aangezien ik de ene week werk, de andere week weer niet en de week erna mijn taalcursus weer oppak, ben ik een soort moeilijk te reclasseren draaideurscholier geworden. De dames van de schoolplanning kijken er inmiddels niet meer van op, en proberen met een licht opgetrokken wenkbrauw mijn onmogelijke verzoeken (als op zaterdagmiddag melden dat je maandag toch weer les wilt, en nee, niet in de middag maar in de ochtend en wel op precies het juiste niveau in een niet al te grote klas) toch zoveel mogelijk te faciliteren. Het lukt ze tot nu toe elke keer, wat dit tot een superrelaxte plek maakt om Spaans te leren.

Zodoende heb ik ook elke keer een nieuwe docent. Deze keer tref ik Donelia. Ze komt uit Albacete, lacht veel, en probeert in het slappe stelletje dat dit keer mijn klasgenoten zijn enig leven te pompen. Vooral door samen oefeningen te doen, samen verhalen te delen. Want, zo is haar motto, delen is leven. ¡Compartir es vivir! Heel Spaans dit. Want Spanjaarden houden van delen.

Lees “Compartir es vivir” verder

¡Cervantisimo!

In Nederland is het de meeste mensen vast ontgaan, maar hier zal je dat niet gebeuren: 2016 is Cervantesjaar! Precies 400 jaar geleden is de schrijver Miguel de Cervantes overleden, en dat zal je weten. Overal waar we komen, duiken plots de befaamde Don Quichot en zijn schildknaap Sancho Panza op. 

Nu is Cervantes niet zo maar een schrijver. Het is min of meer ‘de Schrijver des Vaderlands’, de man die Spanje zijn identiteit teruggaf. Althans, dat wordt hier beweerd. In de negentiende eeuw, toen Spanje langzaam afgleed van supermacht tot een zwak zuid-Europees land, wisten de Spanjaarden niet meer waar hun land voor stond. Intellectuelen zagen in de ploeterende Don Quichot de waarden van hun natie terugkomen. En zo is de Don Quichot, dat door een groep internationale schrijvers in 2002 nog uitgeroepen werd tot ‘s-werelds belangrijkste roman, één van de symbolen van Spanje geworden. En nu dus 400 jaar.

Dat moet natuurlijk gevierd worden.

Lees “¡Cervantisimo!” verder

Ganadero te Matadero

 

En zo stonden wij, in de zon op een cultureel Madrileens plein een broodje hamburger van onze nieuwe vriend de boer te eten.

Hoe dat kwam? Zoals de Telegraaf elke dag een dier op de voorpagina probeert te hebben, zo lazen wij onlangs ook dierennieuws in El Pais, de grote Spaanse kwaliteitskrant. Kwalijk dierennieuws, welteverstaan. Het draait allemaal om de gier. Het gaat goed met de gier. En het gaat daarom meteen wat minder goed met wat andere dieren. Waaronder de koe. Want de gier lust af en toe wel een kalfje, zeker als de gier honger heeft. En de gier heeft vaak honger, want er zijn veel gieren en de veehouders mogen hun dode dieren niet meer in het veld laten liggen als aas.

De gier was altijd de bondgenoot van de boer. Van een klif gelazerd geitje tot een smakelijke koeienplacenta, de gier lustte er wel pap van. En de boer zat meteen niet met allerlei geboorteafval in zijn veld. Want wie wil er nu op zijn vrije zaterdag allerlei placentas in een kruiwagen scheppen? Maar nu is de relatie dus bekoeld. Geen aas meer, en dus gaat de gier zo nu en dan op zoek gaat naar vers bloed: de kalfjes van de boer. Voor wie er meer over wil weten: hier is het artikel te lezen dat Maartje erover schreef in de Volkskrant, met een foto van mij erbij.

Zo maakten we kennis met een sympathieke Spaanse boer. Jorge is een jaar of 50, bourgondische uitstraling en qua uiterlijk een veeboer die zichtbaar gelooft in zijn eigen product. Hij wil ons de plaats delict laten zien. Lees “Ganadero te Matadero” verder