De zorgzame kerk

De wachtrijen vol met dieren en hun bazen waren van tevoren al aangekondigd maar toch is het een idioot schouwspel. In een lange stoet staan de beesten opgesteld, en zoals dat met beesten gaat die elkaar tegenkomen, is het een geblaf, getier, vooral veel gesnuffel op plekken waar het niet perse lekker ruikt. En waar staat men op te wachten? Dat is vooralsnog zelfs niet te zien, zoveel mensen staan achter elkaar. De politie heeft de straten afgezet, en staart naar de menigte.

“De zorgzame kerk” verder lezen

Javi.

Er staat een jam in de kast met op het etiket ´Canigó´.

Dat is geen vrucht, weet ik toevallig.

Ik heb de Canigó niet beklommen. Juul en ik hebben hem geschampt tijdens onze trektocht door de Pyreneeën. Wij leerden hem toen kennen als Canigou, op z´n Frans. Over de top durfden we destijds niet, te steil, je moest je handen gebruiken. We maakten een eerbiedige omtrekkende beweging.

“Javi.” verder lezen

De drie koningen in town

Alicia, mijn sympathieke kioskhoudster, meldde gisteren dat ze vandaag geen kranten verkoopt. Ze probeert elke ochtend een praatje met me te maken. Meestal over het weer, dit keer over drie verschijningen die elke Spanjaard weer een vrije dag bezorgen: de Reyes Magos. Drie koningen (reyes) dus, die hier een soort van spannend zelfstandig naamwoord extra krijgen: tovenaars (magos) zijn het ook!

“De drie koningen in town” verder lezen

Een Grenadijnse suikertaart

Hoe vaak kom je in een kerk waar je een steeds bredere grijns op je gezicht krijgt? Nauwelijks. Voor wie dit ook wil meemaken: in het noorden van Granada, in een duffe wijk vol blokkendozen van de plaatselijke universiteit, ligt een pareltje verscholen voor de liefhebbers van de barok. Het Cartuja, een klooster als een suikertaart.

“Een Grenadijnse suikertaart” verder lezen

De dikke

Elk land heeft zijn eigen terugkerende decembertaferelen. Nederlanders schrijven een dag voor de deadline nog wat sinterklaasgedichten, in de Verenigde Staten kijkt men uit naar de Coca-Colakerstreclame, en in Spanje? Daar staat de kersttrekking van de (staats)loterij centraal: ‘El Gordo’, oftewel, ‘de dikke’ of ‘de vette’. En daarbij horen ook allerlei sentimentele reclamefilmpjes waar ook elk jaar weer discussie over is.

“De dikke” verder lezen