Carlos & Nacho.

´Nu gaat hij een boek halen.´ In de stem van Carlos klinkt iets dat tussen geamuseerdheid en lichte ergernis in zit. Hij heeft duidelijk vaker meegemaakt dat Nacho, zijn geliefde, midden in een verhit gesprek met een boek aan komt zetten.

Daar is Nacho weer, met een dikke atlas die de geschiedenis van Spanje verbeeldt. Hij loopt met grote passen het terras op. Eindelijk is het donker gevallen en zijn de chicharras met hun gesjirp gestopt. Het woord is aan Nacho.

Lees “Carlos & Nacho.” verder

Javi.

Er staat een jam in de kast met op het etiket ´Canigó´.

Dat is geen vrucht, weet ik toevallig.

Ik heb de Canigó niet beklommen. Juul en ik hebben hem geschampt tijdens onze trektocht door de Pyreneeën. Wij leerden hem toen kennen als Canigou, op z´n Frans. Over de top durfden we destijds niet, te steil, je moest je handen gebruiken. We maakten een eerbiedige omtrekkende beweging.

Lees “Javi.” verder

Ganadero te Matadero

 

En zo stonden wij, in de zon op een cultureel Madrileens plein een broodje hamburger van onze nieuwe vriend de boer te eten.

Hoe dat kwam? Zoals de Telegraaf elke dag een dier op de voorpagina probeert te hebben, zo lazen wij onlangs ook dierennieuws in El Pais, de grote Spaanse kwaliteitskrant. Kwalijk dierennieuws, welteverstaan. Het draait allemaal om de gier. Het gaat goed met de gier. En het gaat daarom meteen wat minder goed met wat andere dieren. Waaronder de koe. Want de gier lust af en toe wel een kalfje, zeker als de gier honger heeft. En de gier heeft vaak honger, want er zijn veel gieren en de veehouders mogen hun dode dieren niet meer in het veld laten liggen als aas.

De gier was altijd de bondgenoot van de boer. Van een klif gelazerd geitje tot een smakelijke koeienplacenta, de gier lustte er wel pap van. En de boer zat meteen niet met allerlei geboorteafval in zijn veld. Want wie wil er nu op zijn vrije zaterdag allerlei placentas in een kruiwagen scheppen? Maar nu is de relatie dus bekoeld. Geen aas meer, en dus gaat de gier zo nu en dan op zoek gaat naar vers bloed: de kalfjes van de boer. Voor wie er meer over wil weten: hier is het artikel te lezen dat Maartje erover schreef in de Volkskrant, met een foto van mij erbij.

Zo maakten we kennis met een sympathieke Spaanse boer. Jorge is een jaar of 50, bourgondische uitstraling en qua uiterlijk een veeboer die zichtbaar gelooft in zijn eigen product. Hij wil ons de plaats delict laten zien. Lees “Ganadero te Matadero” verder