Boekenwurm te Madrid

Nu woon ik alweer meer dan een jaar in de Barrio de las Letras maar heb ik over deze letteren nog nauwelijks geschreven. En dat terwijl ik zelf een verwoed lezer ben en bovendien heel Madrid geplaveid is met literatuur. Letterlijk welteverstaan, want in de nabij gelegen Calle Huertas vind je allerlei beroemde Spaanse literaire teksten in een gouden schrift op de grond.

“Boekenwurm te Madrid” verder lezen

Op zoek naar een man? Bezoek Antonio

Er zijn van die plekken waarvan je in je naïviteit gelooft dat jij de enige van alle buitenlanders bent die ze kent.

Zo ken ik een klein kapelletje, een beetje buiten het centrum van Madrid. Prachtige fresco’s prijken op het plafond. Vroeg of laat, in winter of zomer, er is vrijwel nooit iemand. Ik tuurde eens met mijn rug op een bankje een half uur naar boven – niemand die je stoort.

“Op zoek naar een man? Bezoek Antonio” verder lezen

De zorgzame kerk

De wachtrijen vol met dieren en hun bazen waren van tevoren al aangekondigd maar toch is het een idioot schouwspel. In een lange stoet staan de beesten opgesteld, en zoals dat met beesten gaat die elkaar tegenkomen, is het een geblaf, getier, vooral veel gesnuffel op plekken waar het niet perse lekker ruikt. En waar staat men op te wachten? Dat is vooralsnog zelfs niet te zien, zoveel mensen staan achter elkaar. De politie heeft de straten afgezet, en staart naar de menigte.

“De zorgzame kerk” verder lezen

De dikke

Elk land heeft zijn eigen terugkerende decembertaferelen. Nederlanders schrijven een dag voor de deadline nog wat sinterklaasgedichten, in de Verenigde Staten kijkt men uit naar de Coca-Colakerstreclame, en in Spanje? Daar staat de kersttrekking van de (staats)loterij centraal: ‘El Gordo’, oftewel, ‘de dikke’ of ‘de vette’. En daarbij horen ook allerlei sentimentele reclamefilmpjes waar ook elk jaar weer discussie over is.

“De dikke” verder lezen

Stevig stoempen op de Via Verde

Ik heb mijn oordopjes van mijn muziekapparaatje uitgedaan om de stilte beter te kunnen horen. Je hoort hier niets. Nou ja, niets. Een paar vogels, een overvliegend vliegtuig, in de verte een cementfabriek, en een groepje zenuwachtig blaffende honden in een eenzame kennel. En verder niets dus. Een grijze sprinkhaan hobbelt van steen tot steen. Hij lijkt net als ik niks te doen te hebben. “Stevig stoempen op de Via Verde” verder lezen

Leve de markt!

Nee, beste lezer, geen plotselinge neo-liberale bekering. Dit gaat stukje gaat godzijdank over vissen, wortels en kilo’s kaas.

Zoals Drs P. al dichtte ‘op de markt, ik hoorde dat ten minste van de radio / is een ruime keuze en je krijgt het haast cadeau.’ Nu luister ik nauwelijks Spaanse radio, maar dat heeft mij toch niet weerhouden om de Spaanse markten op te zoeken. Een aanrader, want ze zijn fantastisch!

“Leve de markt!” verder lezen