Boekenwurm te Madrid

Nu woon ik alweer meer dan een jaar in de Barrio de las Letras maar heb ik over deze letteren nog nauwelijks geschreven. En dat terwijl ik zelf een verwoed lezer ben en bovendien heel Madrid geplaveid is met literatuur. Letterlijk welteverstaan, want in de nabij gelegen Calle Huertas vind je allerlei beroemde Spaanse literaire teksten in een gouden schrift op de grond.

“Boekenwurm te Madrid” verder lezen

Javi.

Er staat een jam in de kast met op het etiket ´Canigó´.

Dat is geen vrucht, weet ik toevallig.

Ik heb de Canigó niet beklommen. Juul en ik hebben hem geschampt tijdens onze trektocht door de Pyreneeën. Wij leerden hem toen kennen als Canigou, op z´n Frans. Over de top durfden we destijds niet, te steil, je moest je handen gebruiken. We maakten een eerbiedige omtrekkende beweging.

“Javi.” verder lezen

¡Cervantisimo!

In Nederland is het de meeste mensen vast ontgaan, maar hier zal je dat niet gebeuren: 2016 is Cervantesjaar! Precies 400 jaar geleden is de schrijver Miguel de Cervantes overleden, en dat zal je weten. Overal waar we komen, duiken plots de befaamde Don Quichot en zijn schildknaap Sancho Panza op. 

Nu is Cervantes niet zo maar een schrijver. Het is min of meer ‘de Schrijver des Vaderlands’, de man die Spanje zijn identiteit teruggaf. Althans, dat wordt hier beweerd. In de negentiende eeuw, toen Spanje langzaam afgleed van supermacht tot een zwak zuid-Europees land, wisten de Spanjaarden niet meer waar hun land voor stond. Intellectuelen zagen in de ploeterende Don Quichot de waarden van hun natie terugkomen. En zo is de Don Quichot, dat door een groep internationale schrijvers in 2002 nog uitgeroepen werd tot ‘s-werelds belangrijkste roman, één van de symbolen van Spanje geworden. En nu dus 400 jaar.

Dat moet natuurlijk gevierd worden.

“¡Cervantisimo!” verder lezen