Scheuren in de kathedraal van Palma: over de kapel van Miquel Barceló

Als je met de boot naar Palma de Mallorca reist, schittert bij aankomst de kathedraal ‘La Seu’ sierlijk in het zonlicht. Tenminste, dat was het geval toen ik erheen reisde. De zon stond laag en het middeleeuwse bouwwerk lichtte als een oranje vlam op uit de stad. Wat ik toen nog niet wist was dat er elders ook een kathedraal stond te branden, maar dan letterlijk. Het was de avond van de Notre-Dame.

Lees “Scheuren in de kathedraal van Palma: over de kapel van Miquel Barceló” verder

Kapitalistisch met kurk

‘Ooit waren dit allemaal fabrieken. Het dorp telde 24.000 inwoners en iedereen werkte in de kurkindustrie. We exporteerden naar vele landen. Omdat we aan zee liggen, ging dat handig. Maar Portugal heeft alles overgenomen. Ze zijn goedkoper. Dus nu proberen we op andere manieren geld te verdienen. Het toerisme dus.’

De fabrieken van toen zijn kunsttentoonstellingen van nu. We zijn in gesprek met de ‘suppoost’, oftewel een lange slungel die enige tijd onvindbaar is als we kaartjes willen kopen. Als hij terug is, moeten we allereerst een paar koekjes met hem eten. Deze ontspannen, ja zelfs slaperige sfeer kenmerkt het Catalaanse dorpje Palafrugell. Eens het hart van de kurkindustrie, eens florerend, maar nu is er weinig meer van over. Een klassiek kapitalistisch verhaal.

Lees “Kapitalistisch met kurk” verder

Als vrij burger in een snikheet theater

Het is kwart voor elf in de avond en nog steeds is het 36 graden. Een omroepster meldt dat we nog een paar minuten geduld moeten hebben. De toneelvoorstelling begint zo. Om me heen zit een leger aan Spanjaarden driftig te wapperen. Met waaiers, met programmaboekjes, met hoedjes. Zou het hier 2000 jaar geleden ook zo vreselijk heet zijn geweest? Zou ik mijn toga ook iets losser om me heen hebben gedrapeerd, in de hoop dat er een briesje doorheen waait?

Lees “Als vrij burger in een snikheet theater” verder

Het zwaaien van de botafumeiro

Als reisleider kun je van alles doen om het mensen naar hun zin te maken. Verhalen over de geschiedenis vertellen, problemen oplossen, de actualiteit volgen, het juiste weerbericht voor de volgende dag paraat hebben, je verontschuldigen aanbieden als dit achteraf (weer) niet blijkt te kloppen. Kortom, met een beetje voorbereiding en hoffelijkheid kun je een aardig eind komen. Eén ding heb je alleen nooit in je macht: of je die reis nog een unieke gebeurtenis of feest gaat tegenkomen. En daarom is het juist zo bijzonder als het wel gebeurt. Zoals in Santiago.

Lees “Het zwaaien van de botafumeiro” verder

Tomatenoorlog

Ik kreeg al vragen of ik niet verzopen was in de tomaten, of ik het tomatenbad wel overleefd had. Tijd voor een blog dus. Tomatenbad, tomatenbad? Waar héb je het over?

Wel, het is mijn meest bizarre ervaring van dit jaar, misschien wel van de afgelopen 5 jaar: met tienduizenden anderen in een steegje in een onooglijk Spaans dorp nabij Valencia een tomatengooioorlog voeren.

Lees “Tomatenoorlog” verder