Quarantaine dag 5

Hier weer een bericht vanuit brandhaard Madrid, een der hevigste Corona-fronten. Echter, im Süden nichts Neues. We zitten nog steeds binnen, de dagen rijgen zich aan elkaar. Nu zitten we inmiddels alweer 5 dagen binnen en de besmettingen en vooral het dodental schieten onverminderd de lucht in. Madrid schijnt vooral qua doden nog hoog te zitten. We moeten natuurlijk nog wel even wachten tot er genoeg tijd is verstreken om te weten wat het effect is van de nationale quarantaine.

Vanaf zondag was de quarantaine van kracht. We mogen vrijwel niets: niet naar buiten, behalve voor werk of een boodschap. Niet wandelen, al helemaal niet naar het park (gesloten) of bos (ook gesloten). Niet samen uit huis. Al helemaal niet autorijden met meer personen in een auto.

De eerste dagen probeerden her en der nog wat mensen de regels te omzeilen of te negeren. Ze kregen stelselmatig eerst een waarschuwing, later dikke boetes. Spanje, en vooral Madrid, is in razend tempo in een politiestaat veranderd. Overal is politie, die bovendien mensen aanspreekt op hun bestemming, reisdoel- en motivatie. Wie zich niet aan de regels houdt, heeft een probleem. Toen ik eergisteren mijn dagelijkse tochtje naar de supermarkt maakte, welgeteld 900 meter verderop, kwamen drie patrouilles langs. Vandaag naar de markt, 500 meter, twee politiewagens surveillerend door de kleine straatjes van mijn barrio.

Een leeg plaza Santa Ana. De beroemde dichter Lorca draagt een verbod op een specifieke plek.

Maartje en ik bedachten dat dit eigenlijk nog een overtreffende trap is van de beruchte avondklok, bekend van Tweede Wereldoorlog-verhalen. Wij hebben een dag- en avondklok. 24 uur lang, twee weken op z’n minst, terwijl Spaanse ministers al impliciete boodschappen afgeven dat een verlenging zeker tot de mogelijkheden gaat behoren. Waar tot nu toe Madrid opvalt door zijn gedweeheid, ben ik benieuwd hoe lang hier draagvlak voor is. Tot collectief protest lijkt het vooralsnog niet te leiden. Sterker nog, veel Madrilenen geven overtreders vanuit hun raam aan bij de politie, of schreeuwen over straat dat je binnen moet blijven, al dan niet met wat krachttermen gelardeerd.

Maar enige individuele creativiteit levert het wel op. Vogels hoor je normaal niet, nu wel. Honden zie je normaal niet, nu wel. Die vogels, dat komt natuurlijk door het gebrek aan verkeer in de straten. Maar die honden, dat is een ander verhaal. Eén van de uitzonderingsclausules om wél op straat te mogen, is om je hond uit te laten. Waar je normaal letterlijk geen hond op straat ziet, krijgen sommige honden nu een dagworkout aan wandelingetjes, simpelweg omdat hun baasjes thuis de muren op zich af zien komen.

Mij valt het meestentijds mee. Misschien omdat ik erger had verwacht. Ik lees veel, maak iets meer schoon dan normaal en bak eens een cake. Dat laatste is gezien de social media-berichten geloof ik niet echt meer een uitzonderlijke prestatie. Ik skype en bel veel. En ik zorg vooral heel veel voor ons kind. Papa is inmiddels kampioen blokkentorens bouwen. En dat gaat eigenlijk heel goed (dat zorgen dus, naast de torens dan). Het komt ook omdat ons kleintje de laatste dagen opmerkelijk goed gezind is. Ook dat had ik anders ingeschat, want vanaf dag 1 bleek dat kinderen onder het verbod van ‘niet meer dan één persoon op straat’ vielen. Dus toog ik dan maar alleen naar bakker en supermarkt, terwijl Maartje artikelen voor de krant schreef.

Kwaliteitstoren

Hoewel mijn dagelijkse hap frisse buitenlucht, is het supermarktuitje geen onverdeeld genoegen. Ten eerste vormen zich lange rijen, omdat een bewaker (begrijpelijkwijs) een soort discotheekbeleid van ‘één persoon in, één persoon uit’ hanteert. Zodoende staat iedereen op straat, wel netjes anderhalve meter van elkaar af, te wachten – of beter gezegd, nerveus te schuifelen. Ondertussen kijken we naar een klein groepje Afrikanen, daklozen en alcoholisten die op het pleintje hangen, zich niks van het gebod aantrekkend, waarschijnlijk omdat ze simpelweg geen huis hebben om zich in terug te trekken. Het maakt ze nog zieliger dan normaal.

Eénmaal in de supermarkt hangt er een ongemakkelijke, gespannen sfeer. Stilte overheerst, en dat is niet normaal in Spanje. Waarschijnlijk is dat omdat iedereen indivudeel is aangekomen, en niemand elkaar kent, terwijl normaal gesproken er families of vrienden samen het karretje volladen. Fruit en groente mogen terecht slechts gepakt worden met handschoenen, ook bij het weegapparaat staat eenzelfde macabere rij als buiten. Ook ik probeer in een recordtempo mijn boodschappen te doen, terwijl dit toch het uitje van de dag zou moeten zijn. Bij de kassa aangekomen, bedank ik de cassière voor haar aanwezigheid, wat met een flauwe glimach in ontvangst genomen wordt. We raken aan de praat en ze vertelt me dat er net een klant belde. ‘Of ze om 4:00 ’s nachts ook kon komen’, zucht de cassière, verwijzend naar de 24-uurs service die normaal van kracht is. De vrouw in kwestie was doodsbang om naar de supermarkt te gaan. ‘De mensen zijn helemaal gek aan het worden.’

Overigens zijn er ook nog wel leuke kanten aan de quarantaine. Zo was er meteen één van de eerste dagen (ze lijken allemaal nogal op elkaar, dus ik weet niet meer welke) een nationaal applaus voor de zorgmedewerkers, dat in Nederland nu gekopieerd is. Met rake klappen op potten en pannen hield het applaus minutenlang aan. Een dag later voor de supermarktmedewerkers, en gisteren hebben we weer geklapt, al weet ik niet precies voor wie. De eerste keer was leuk, bevrijdend zelfs. Alsof we plots gewaar werden dat er nog mensen in onze wijk wonen. Voor het eerst zagen we ook onze bovenburen, maar toen ik vroeg hoe het met ze ging kreeg ik geen antwoord. Misschien spreken ze geen Spaans. Sindsdien horen we ze alleen als ze bonkend en rennend achter elkaar of een kind aanzitten, wellicht om de energie eruit te gooien. Wellicht zijn ze ook gek geworden.

Madrid als een grote echo-put

Wel echt een succes was de spelletjesavond met collega’s van het schooltje waar ik lesgeef. We zijn op digitale lessen overgegaan, iedereen had z’n lesstof naar de leerlingen gezonden, dus tijd voor vertier. In een grote skypegroep hebben we een quiz gedaan. Vooral hilarisch waren de grote wijnglazen die je om de minuut in het beeldscherm langs zag komen. Ook fijn was het gesprek dat we achteraf hadden, waar iedereen zijn zorgen en vermoedens kon delen. Je merkt dan dat iedereen zijn eigen problemen heeft. Waar de ene zich druk maakt of je met kinderen op straat mag (de ban is sinds vandaag godzijdank weer opgeheven, maar enkel voor supermarktbezoek), maakt de ander zich boos over het feit dat kinderen niet meer in collectieve tuinen van Suburbia mogen spelen. Wijzelf hebben niet eens een tuin. Een andere collega heeft nog een kleiner apparement dan wij en kan bovendien niet naar het straatbeeld kijken. Terecht merkte een collega op: ‘allemaal mooi, die mensen die roepen ‘#blijf thuis’, maar dat is makkelijk roepen als je een prachtig huis met riante tuin hebt. Tot slot hebben we ook nog enkele collega’s wiens partners bij de KLM werken, en voor hen is de situatie natuurlijk al helemaal zorgwekkend.

Met collega’s en wijn een digitale spelletjesavond

Waarom schrijf ik dit? Omdat het ten eerste lekker is om te even wat van me af te tikken. Maar ten tweede ook omdat in Nederland allerlei politieke partijen (FvD, PVV) vrij gemakkelijk roepen dat er maar een lockdown moeten komen. Wij zitten in die lockdown, dus dit is een mogelijk scenario waar dan voor gekozen wordt. Het is nog leefbaar, althans voor ons. Wij die niet meteen op zwart zaad zitten, en een redelijk stabiel bestaan hebben. Voor anderen geldt dat misschien niet. Denk aan die zwervers en migranten, maar ook aan iedereen die snel zonder inkomen komt te zitten, of die geestelijk instabiel zijn. In mijn omgeving lijkt het tot nu toe mee te vallen, maar het is nu pas dag 5. Ik ben benieuwd hoe iedereen er op dag 14 bij zit. De effecten kunnen wel eens groot zijn, en weegt dat dan op tegen de opbrengsten van een lockdown?

Over deze opbrengsten kan ik nog niets schrijven. De resultaten van deze maatregel zullen pas na twee weken blijken. Misschien had gezien de run op de ziekenhuizen de Spaanse overheid geen keuze – in hoeverre er capaciteitsproblemen zijn, blijft hier wat vaag. We zien wel beelden van de Italiaanse zorg op de tv, niet van de Spaanse (nu kijk ik ook niet heel veel tv, maar het viel wel op). Waarschijnlijk en hopelijk pakt het goed uit qua besmettingen. Duidelijk is wel dat we na deze weken niet van het probleem af zullen zijn en dat een nieuwe golf niet alleen mogelijk, maar zelfs waarschijnlijk is. Misschien zal deze quarantaine dan een oefening blijken te zijn voor een nieuwe. Kunnen we straks wel heel goed cakes bakken. Verleg ik mijn kampioenschap van torens naar taarten.

Tijd voor een nieuwe cake

9 gedachten over “Quarantaine dag 5”

  1. Bijzonder verhaal over bizarre tijden in Madrid maar ook in ons NL. Leuk dat je voortaan goeie cakes kunt bakken en torens bouwen kon je vroeger al goed. Laten we maar wat vaker skypen 😉 Sterkte tijdens deze quaranaine.

  2. Ha Twan, goed artikel en leuk om te lezen hoe jullie het hoofd bieden aan deze bijzondere situatie, om het maar even zo te zeggen. Ik zit in het momenteel niet zo zonnige Zuiden van Spanje waar zich soortgelijke taferelen afspelen, behalve dat ik alleen in mijn overigens aangename appartement zit, met als enige moment van contact met mijn medebewoners de klok van 20 als we allemaal op ons balkon verschijnen en elkaar een abrazo op afstand sturen. Cuídense! Abrazo!

    1. Ha Monique, interessant om te horen dat heel Spanje zich aan het verbod aan het houden is. De reizen zijn allemaal gecancelled? Jij ook succes en hou je taai!

  3. Excellent! Very well written – or maybe Google translate does a good job! 😉 – and nice thoughts.
    The situation of the homeless people is dramatic, very sad… and I hope the government or any other institution are taking particular attention to this very vulnerable people.
    On the other hand, it was fun to think about crazy neighbours above your house! 😉
    Stay safe!

    1. Hehe, thanks. Funny how google translate works out pretty well, also for these kind of texts. I hope wou are safe as well. Still in Madrid?

  4. Hoi Twan.
    In Madrid hebben ze de Ifema (beursgebouw) open gedaan voor de dakloze. Ze denken aan iedereen. Ik blijf het zeggen. Als het om verpleging/zorg gaat dan is Spanje toch ook een heeel goed land. Veel nederlanders denken dat Spanje 3de wereld is of bijna. Gelukkig is dat niet het geval. Wat de Lock down betreft. Je hebt gelijk. Wij kunnen de klappen nog opvangen (En ik heb een huisje met tuin EN honden dus ik kom wel buiten). Maar ik moet er niet aan denken hoe het zou zijn 3hoog achter met ramen op een binnen patio waar tijdens etenstijd en de gekste geuren uit opstijgen.
    Aplaudiseren om 20uur blijft doorgaan. Het is ook zwaar werken nou in de zorg. Je bent de pannen vergeten die erbij gekomen zijn, uit protest aan Juan Carlos, dat hij die 100miljoen (gekregen van Saoedi Arabie blijkbaar) aan de zorg moet geven. Dus met aanmoedigingen en protesten komen ee de tijd door, bijna alsif het om een concert gaat. Ik merk get al dat bij jullie alles OK is. House zo. Hier gaan we ook rustig verder in alle gezondheid (Salamanca geeft ook 23 mensen die aan Coronavirus zijn overleden).
    Ben bezig met een puzzel can 1500 stukjes. Ga nu weer verder…..

    1. Ha Martoke,
      Goed te horen dat het in Salamanca ook nog rustig is. En van die pannen, dat wist ik niet! Vanavond ook maar eens een pannetje pakken 😉 Succes met puzzelen!

  5. Indrukwekkend om te hoen goe het dagelijkse leven en de sfeer daar is. Onze beperkingen zijn geringer, maar buiten het werk zien we toch ook maar geen kip. Volhouden daar! Geniet maar van die kleine koter van jullie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.