Met z’n allen in quarantaine

De kogel is door de kerk. We moeten vanwege het Corona-virus met het hele land in een soort van quarantaine. Vandaag (14 maart) maakte de Spaanse premier Sánchez bekend dat we vanaf maandagochtend officieel thuis moeten blijven, en dat 2 weken lang. Alleen voor werk of het halen van eten of medicijnen mag je dan nog het huis uit. Alle andere activiteiten zijn verboden.

Nu zat het er al langer aan te komen. Ook in Spanje schieten de Corona-besmettingen exponentieel omhoog. Vrienden blijven vreemd lang ziek. Een oud-studiegenote van me woont met huisgenoten samen waarvan er één hoge koorts heeft en de andere positief getest is. Veel Spanjaarden laten zich inmiddels niet meer testen als ze wel verschijnselen hebben, maar niet heel erg ziek zijn. Het zorgsysteem is al overbelast.

Hamsterfoto’s nemen altijd maar het gedeelte wat ontbreekt in de lens. Hier dus de pakken rijst even uitverkocht, maar het is duidelijk: de voorraden zijn echt nog prima. Hier, en ook in Nederland.

Het wekt dus geen verbazing dat er maatschappelijk ingegrepen moest gaan worden. De hele week was er al een soort opbouw naar dit moment. Omdat ik parttime als docent Nederlands op een schooltje werk, was het eerste dat ik er zelf van merkte dat onze school samen met alle andere Spaanse scholen voor een paar weken gesloten werd (volstrekt terecht, en het is mij een raadsel waarom in Nederland daar nog zo lang mee wordt gewacht). Daarna ging het hard: maandag sloeg het hamsteren toe, sportevenementen zoals mijn hockey werden afgelast. Toen sloten wat openbare voorzieningen zoals bibliotheken, daarna de grote musea en het nationaal erfgoed zoals het koninklijk paleis. Gisteren plots de barren en restaurants, en vandaag alle overige winkels die geen eten of medicijnen verkopen. Met name de gesloten barren maken de stad on-Madrileens: waar anders altijd wat mensen een klein biertje op straat drinken, of er herrie uit een kroeg komt, zijn nu alle luiken gesloten en heerst de stilte. Voor het eerst in Madrid, sinds een heel lange tijd.

Calle Atocha, leeg @CarmenvanBruggen

Het straatbeeld is zodoende spookachtig. Toen ik net in Madrid kwam wonen, moest ik er heel erg aan wennen dat als een winkel bijvoorbeeld tijdens de siësta even gesloten was, dat men meteen het rolluik dichtgooide. Ongezellig, en een beetje naargeestig, vond ik toen. Nu is dus heel Madrid één groot gesloten rolluik geworden. Her en der een deur is nog zichtbaar, maar die zijn ook gesloten. In de straten is bijna niemand meer te vinden, op een enkeling na die zijn hond uitlaat. Bijna iedereen loopt elegant in een grote boog om elkaar heen, geen zoenen of omhelzingen meer. Ook dat is on-Spaans, want Spanjaarden zijn het liefst in kleine ruimte met heel veel mensen. Gelukkig ook niemand die nog even de baby wil aaien of in zijn wang knijpen – wat hier normaal gesproken een goede gewoonte is.

Een kroeg waar ik vrijdagochtend even werkoverleg had. In de avond sloten ze allemaal.

We bereiden ons dus nu mentaal voor op minstens 14 dagen binnenzitten, uitgezonderd van een kort supermarktbezoek. Pittig, want wij zijn nogal uithuizige mensen, ons appartement is niet zo groot en onze baby vindt het naar buiten gaan juist erg leuk. Groot succes was de laatste dagen het Retiro-park, waar hij lekker op zijn knietjes op een grasveldje op avontuur ging. Deze week is het in Madrid bijna zomers weer. Toen ik echter net nog probeerde binnen te glippen in het park, waren de poorten vergrendeld met grote hangsloten en bonjourde de beveiliging juist de laatste bezoekers naar buiten. Een vrijgezellenfeestgroepje met opblaaspoppen om hun middel incluis, waarvan ik me nu afvraag wat die in godsnaam gaan doen, aangezien alles, maar dan ook alles nu gesloten is. Ze zullen waarschijnlijk snel vertrekken – nu het nog kan.

De metro eerder deze week. Normaal toch meer het blik sardines gevoel daar.

De stad is zodoende echt even van de buurtbewoners, zoals ikzelf: geen vage airbnb-lieden meer in ons appartementenblok, geen toeristen die ons wijkje in het kielzog van de grote musea overspoelen. Ook veel zakelijk verkeer is plots weg. Je kunt nu de normaal overvolle allées zo oversteken zonder op de verkeerslichten te letten. De lucht is ook veel schoner, net als tijdens de taxistakingen vorig jaar. Donderdag was er ergens een moment dat de stad optimaal was: weinig mensen, wel alle voorzieningen. Vandaag sloeg dat definitief om naar geen mensen, maar ook geen voorzieningen.

Het duurde even, want Spanjaarden dragen niet graag mondkapjes (lijken zich daarvoor te schamen – herkenbaar gevoel) maar nu is het toch een normaler straatbeeld geworden.

De positieve zijde is wel dat ik me nu opeens wel veel meer een Madrileen voel. Als immigrant sta je toch altijd nog met één been in je thuisland en heb ik altijd gedacht: ‘ach, als dingen mislopen, dan zijn we zo weer in Nederland’. Maar nu we minstens 14 dagen niet mogen reizen, kan dat even niet – we zijn nu echt vastgepind op deze plek. Bovendien dragen we het leed samen met de rest van de buurt. Het was hét gesprek van deze week, bij de bakker, de groenteboer op de markt, met vrienden of bekenden. Dat is het nog steeds, maar nu zijn er dadelijk niet zoveel gesprekken meer. Of hooguit van balkon naar balkon, waar we in onze wijk niet echt een traditie in hebben. Ik geloof dat we daar vanavond toch mee gaan beginnen: er komt een collectief balkonapplaus voor het medisch personeel. Het moge duidelijk zijn: een vreemde tijd breekt aan…

Ps. met ons gaat het overigens (nog) goed.

De markt, halverwege deze week. Mijn favoriete koffiebar (hier rechts – Moñetes) helaas dicht.

4 gedachten over “Met z’n allen in quarantaine”

  1. Inderdaad Twan het lijkt allemaal zo onwerkelijk alsof je in een film zit. Hier in NL is ’t dan nog niet zo ver als in Spanje maar we denken dat ’t niet zo lang zal duren zodat wij hier ook allemaal in quarantaine zitten. Sterkte!!

  2. Hoi Twan, ik was gisteren nog in Cala de Mijas voor werk en alle stranden waren gesloten. ook de horeca etc. net als in jouw verslag. Maar veel Madrilenen zijn verkast naar de kust. Ook niet zo’n goed idee. 2 weken quarantaine is niet 2 weken vakantie aan de kust zou ik zeggen. Hou je taai. ik ben vannacht thuis gekomen. groetjes Tonny Egberts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.