Madrid met baby’s

Sinds bijna negen maanden hebben wij een kleine baby. Je gaat je stad met hele andere ogen bekijken, als je een baby hebt. Grote dingen worden klein, kleine dingen (zoals baby’s) worden groot.

Ik moet zeggen dat ik het me anders voor had gesteld, vroeger, als de geijkte vraag wel eens langs kwam – ‘wil jij eigenlijk kinderen?’. Een vrijstaand huis in een dorpje, schapen en paarden kijken bij de boerderij om de hoek, een grote tuin met perenbomen en een kleine voetbalgoal. Kortom, een herleving van mijn eigen jeugd. Nooit dacht ik dat ik kinderen zou krijgen in die drukke, vieze, kosmopolitische stad. En toch, die stad met haar razende verkeer en haar kleine trottoirs, ze heeft ook haar voordelen.

Want er blijken hier in Madrid allerlei specifieke babyvoorzieningen. Niet alleen ben je zo bij allerlei medische controleposten zonder er een half uur voor in de auto te zitten, ook zijn er (naast de musea waar je met een (enigszins) rustige baby ook prima kunt rondlopen) allerlei uitjes, specifiek voor mensen met baby’s. De stad heeft nu eenmaal een schaalvoordeel, zodat dit soort aparte niche’s opeens rendabel zijn.

Neem bijvoorbeeld het wekelijkse ‘cine con bebe’. Elke woensdagochtend om 12.00 u. wordt bij ons in de buurt in een bioscoop een baby-voorstelling ingericht. Dat wil zeggen, de baby’s worden geacht te slapen, zodat hun ouders ook er eens lekker uit kunnen zijn. Mocht onverhoopt een baby toch wakker zijn en de boel op stelten zetten, dan zit de zaal vol met mensen die daar begrip voor hebben. Immers, hun baby zal zich straks wel roeren en dan hoop je dat de rest daar geen probleem van maakt. Zodoende ben ik met onze kleine ook een handvol keren naar de baby-bioscoop gegaan. Het probleem is alleen dat hij niet wil slapen en vol interesse naar dat kleurige doek kijkt. Op één of andere manier heeft de bioscoop nog niet door dat lange slow-movies van twee-en-een-half uur dan niet de beste keuze zijn. Overigens vallen de films wel altijd in de categorie zonder geweld, Europese cinema, meestal een rustig drama. Tot nu toe ontmoet ik er veel vrouwen – de Spaanse man loopt qua zorgtaken nog wat achter en papadagen zijn hier al helemaal onbekend – die vooral van Spaanse origine zijn.

Dat laatste lijkt logisch, maar is het helemaal niet. Want zie bijvoorbeeld ons onvolprezen Retiro-park. Het ligt op een paar minuten loopafstand en is zodoende nog meer mijn dagelijkse territorium geworden dan het al was. Immers, het blijkt zo te staan met speeltoestellen, heeft veel spetterende fonteinen waar kinderoogjes aan blijven plakken als beren aan honing, en heeft bovendien een prachtige tuin vol met pauwen.

Onze favoriet: de artisjokkenfontein

En als je er zo elke dag komt, dan beginnen dingen op te vallen. Zoals het grote aantal Spaanse, blanke baby’s die voortgeduwd worden door Latina’s. En als je er beter op let, dan blijken die Latina’s elkaar voortdurend op te zoeken: in groepjes van vier of vijf zitten bevolken ze de speeltuintjes, allemaal met andermans’ baby’s.

Het is de au pair-industrie, die in Madrid welig tiert. Veel Spanjaarden hebben geen probleem met immigratie. Of beter gezegd, hebben net als het de extreem-rechtse anti-immigratiepartij Vox geen probleem met specifiek Latijns-Amerikaanse immigranten. Immers, die zijn katholiek, spreken dezelfde taal, en nog belangrijker: ze willen allerlei taken voor weinig geld doen waar de Spanjaarden geen zin in of tijd voor hebben. Zodoende heb je hier een arbeidsleger aan schoonmaaksters, klusjesmannen, en bovenal: au pairs.

Het is een luxe die in sommige andere Westerse landen een beetje doet denken aan de adel of de rijkere burgerij van de negentiende eeuw. Een kokkin in dienst, een kindermeisje, een schoonmaker en een tuinman. Toegegeven, meestal worden al die functie nu verenigd in één persoon: de au pair.

Via een collega vonden wij een lieve en leuke oppas. Ze komt uit Paraguay, en begon al direct het huis te poetsen wanneer de baby slaapt. Ergens fijn natuurlijk, maar soms voelt het wat decadent. Nu doe ik in huis de meeste zorgtaken en hebben we een oppas om eens op een zaterdagavond naar het theater te kunnen gaan. Maar anderen nemen dus een fulltime au pair zodat beide partners kunnen werken, ‘gewoon omdat het fijn is’, of ook gehoord: ‘omdat ik van vrije tijd houd’.

Dat is natuurlijk legitiem, maar tegelijkertijd leidt het tot vreemde situaties. Veel au pairs uit Latijns-Amerika, zo ook onze oppas, hebben namelijk zelf ook kinderen. Maar die wonen bij hun grootouders in Zuid-Amerika, terwijl de au pair zelf in een fulltime au pair-constructie zo’n beetje de hele dag bij andermans kinderen is. Het opvoeden van de kinderen wordt zodoende op ongemakkelijk voelende manier doorgeschoven: het Spaanse gezin besteedt het uit aan de au pair, de au pair besteedt de zorg voor haar kind weer uit aan haar ouders. Allemaal om, in de woorden van onze oppas, ‘meer geld te kunnen verdienen, en op termijn het kind naar Spanje te kunnen halen waar hij een betere toekomst heeft’. Het is logisch, het is een vrije keuze van alle partijen, en toch voelt het alsof dit gehele systeem niet deugt. Kinderen die hun eigen ouders niet zien, vanwege (internationale) loonkloven en carrières die opgebouwd moeten.

Het is een probleem dat met hoogopgeleide gelijkwaardige 21e-eeuwse koppels waarschijnlijk alleen maar pregnanter gaat worden. We zijn opgevoed met het idee dat werk en de uitdagingen die daarbij horen, zeer belangrijk zijn voor je maatschappelijk status, je identiteit en je eigenwaarde. Tegelijkertijd is er de voorkeur om je kind zoveel mogelijk zelf op te voeden. Maar dit kan eigenlijk niet. Zij die voldoende salaris krijgen, besteden het dan maar met wroeging uit. Zij die dat niet kunnen of willen, stapelen taken waardoor de kans op een burn-out of een relatiecrisis toeneemt. In Nederland noch in Spanje is er een echte publieke voorziening getroffen om dit beter te regelen. Creches, kinderopvang, geboorteverlof, het is mijns inziens allemaal wat minimaal ingericht. Publieke kinderopvang is hier in Madrid bijvoorbeeld gratis, wat tot een enorme vraag heeft geleid, waardoor je kind allerlei rare beperkingen moet hebben wil je er voor in aanmerking komen. Anders sta je net als wij op de wachtlijst. Natuurlijk kun je ook naar de private opvang, maar daar hangt vervolgens weer een prijskaartje aan, dat sommigen niet kunnen betalen. Kortom, echt doorpakken en zorgen dat er een echt functionerend systeem is, het gebeurt niet. Weer een voorbeeld hoe collectieve problemen individueel benadert worden, omdat we het geloof in het collectieve hebben verloren.

Een genot: een groot park op loopafstand. Voordeel is dat de gemeente de bijbehorende tuinmannen levert. Scheelt weer een au pair.

Ondertussen wordt het tijd deze blog af te ronden. Ik zit tot mijn groot genoegen al 45 minuten te tikken, maar de kans dat ik nog een half uurtje heb is niet zo groot. Immers, uit het belendende kamertje komt alweer wat gepruttel. Tijd voor een nieuwe luier, een hapje en een wandeling in het park. Tijd om Madrid weer verder te verkennen met een baby.

4 gedachten over “Madrid met baby’s”

  1. Hoi.
    Bij de eerste fotoo ontbreekt de baby, slordig van die aupair.
    Tja en wat het verhaal van een baby hebben hier in Spanje…… Waarom denk je dat er maar weinig kinderengeboren worden hierzo? Flexible zijn ze niet echt en finciele hulp is ook niet echt aanwezig. Kort en goed ieder roeit met de riemen die ze hebben.
    Maar het is wel zo leuk om een kind op te voeden, je komt de gelste situaties tegen.
    Veel plezier met je ukkie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.