Buitengewoon belangrijk

Iedereen die zich in Madrid buitengewoon belangrijk vindt, vestigt zich er op één plek: de Paseo de la Castellana. Ik werkte een half jaar voor de Europese Commissie, een buitengewoon belangrijke Europese speler, die zodoende uiteraard aan de Castellana niet gemist kan worden. Zo kreeg ik een half jaar uitstekend dagelijks zicht op hoe de belangrijke mensch zich gedraagt, en hoe zich dat  vertaalt in een allee van de macht.

Elke dag fietste of liep ik dezelfde route door Madrid. Een rechte lijn feitelijk, die start bij (de Paseo del) Prado, langs de neoclassicistische Neptuno en Cibeles-fonteinen van Carlos III tot aan het imposante stadhuis bij Cibeles. Deze gebieden worden nog overlopen door toeristen, die altijd het zakenvolk voor de voeten lopen met hun kiekjes van het witte stadspaleis.

Daar waar onze nu helaas conservatieve burgemeester zetelt: Cibeles

De weg vervolgend dunnen de toeristen al uit, en worden ze vervangen door het stadse chique op de Paseo Recoletas. Het zijn de dames die gezamenlijk gaan lunchen, bijvoorbeeld in het nette restaurant El Espejo (waar de ober je volgens hun tenenkrommende reclamefilmpje anjers schijnt aan te bieden). Het zijn van die plekken waar je zonder stropdas minachtend aangekeken wordt.

Colón: de start van de Paseo Castellana

Niet veel later arriveer je bij het grote standbeeld van Colón, Spaans voor Columbus, waar de Castellana officieel begint. Direct staat daar het hoofdkantoor van La Caixa (de grote bank waar ik ook een rekening en een bankmevrouw heb), alias ‘de stekker’, omdat het kantoor aan de bovenkant eruit ziet als een koperen stekker. Het is de start van een lange allee richting het andere grote Madrileense zakencentrum: onze wolkenkrabbers, de cuatro torres, en de banken vlakbij het plaza de Castellana.

Hier staan alle grote kantoren, hier zitten alle belangrijke instituties. Ook als je denkt dat ze er niet zitten – want soms is er slechts een grote gietijzeren poort met een tuin erachter. Alleen de bewakers – enkele Guardia Civil-agenten met grote mitrailleurs zijn zichtbaar, maar als je goed kijkt blijkt er een bordje met een ministerie of politieke raad op de poort geschroefd te zijn.

Ondertussen scheuren hier, zeker als ik hier rond half twee in de middag liep, overal Deliveroo-knapen op brommertjes rond. Ze bellen aan bij de deftige stichtingen of banken, en ontcijferen met de bewaking wie op welke verdieping iets besteld zou hebben. Ze houden hun helm op. Het idee dat dit er soms uit zou kunnen zien als een overval is voor hen minder belangrijk dan de paar gewonnen seconden. Stukloners malen niet om cachet.

Aan de rechterkant zo’n bodywarmer. Met name als er een jasje over aangetrokken wordt, ontstaat er een chique versie van een Michelinmannetje

De rest van de straat wel. Zakenvrouwen op stiletto’s in krijtmantelpakken. Heren in pak, bij weer of geen weer, 5 graden of 40, altijd dezelfde pakken, dezelfde dassen. Alleen in januari en februari bleken deze zakenmannen massaal een soort aanritsbodywarmer onder hun jasje te dragen. Het zag er extreem lullig uit, maar goed, iedereen droeg er eentje, dus… feitelijk was ik degene die uit de pas liep.

De Castellana aflopend komen we dan ook helemaal in het Madrid van het geld en de macht. Nog voor het gebouw van de Europese Commissie en de Amerikaanse ambassade – daar waar vele glanzende Mercedessen geparkeerd staan – is het dure maar lelijke hotel Villa Magna. Voor vanavond doet een nachtje een 1-persoonskamer zo’n €400. Hier staan nog ouderwetse portiers met platte petten voor de deur, om het autoportier van de gasten te openen.

Eenmaal mocht ik daar eens een ochtendje een zogenaamd ontbijtje bijwonen. Iedere ochtend wordt er namelijk wel ergens een soort politiek mediafestijn georganiseerd, gesponsord door een paar innovatieve bedrijven, waar vervolgens politici of ander buitengewoon belangrijke duiders hun licht op de actualiteit laten schijnen. Daar zat ik dan tussen, om een rapportje te tikken. Kroonluchters, veel heren met stropdassen. Vrouwen in leuke cocktailjurkjes, helaas meestal enkel en alleen om de vragen van de heren op te halen voor het veelal mannelijke panel. Muizige croissantjes maar versgeperst sap en een leger aan obers die vragen of je je koffie met warme of koude melk wil.

Het deftige ABC, voorheen de krant en het tijdschrift Blacno y Negro, nu een duur winkelcentrum, zit in een prachtig gebouw in de neoplaterescostijl. Aan de Castellana uiteraard.

Na een beperkt aantal van deze ‘ontbijten’ aan de Paseo de la Castellana of del Prado, zag ik steeds dezelfde koppen. Kortom, voor sommigen was het aflopen van dit soort bijeenkomsten een volwaardige baan – het brevet dat, bij een gereserveerde plaats in het midden van de ‘ontbijtzaal’ je definitief tot de Madrileense elite bent toegetreden. Ik zat helaas nog een beetje in de zijloge.  

Toen ik als student in de studentenraad zat, hadden we een rector die ieder voorstel dat we deden ‘buitengewoon belangrijk’ vond. Het duurde even, maar we kwamen er al snel achter dat als alles belangrijk is, eigenlijk niets belangrijk is. Dat gevoel kreeg ik soms ook wel als ik al deze heren in pakken, glanzende gebouwen en ronkende stichtingen iedere dag aanschouwde. Met name op het moment als een buitengewoon belangrijke spreker weer eens heel Spaans 20 minuten lang geïntroduceerd moet worden, met alle verdiensten en compleet cv opgesomd, door iemand die vervolgens óók uitvoerig bedankt en bewierookt moest worden, bekroop me soms het gevoel dat het simpelweg een industrie is, daar op de Paseo de la Castellana. Een groot circuit van denktanks, mediagroepen en beleidsmachines die met name heel druk met elkaar zijn. Vooral op plekken waar veel ambassadeurs samenkomen, wordt veel gepraat maar weinig gezegd. Soms bleef mijn aantekeningenblaadje voor een rapport over een actualiteit akelig leeg. 

Van de andere kant is het een machtig fascinerende wereld. De wereld waar handen geschud worden, amicaal gelachen en netwerk onderhouden worden. Hier  zie je voor je neus de macht en de volgende topbenoeming zich manifesteren: in de geschudde handen en met name de lichte omhelzingen tussen politici, zakenlieden, een enkele vakbondsleider, en vooral veel diplomaten en consultants. De herkenning van het onderlinge netwerk als één van hen de zaal betreedt. Allemaal te zien in de kleine, maar buitengewoon belangrijke biotoop van de Paseo de la Castellana.  

Eén gedachte over “Buitengewoon belangrijk”

  1. Door jouw leuk geschreven verhaal krijg ik ook een andere kijk op Madrid dan dat ik als toerist in die drie dagen mocht zien. Voor mij blijft het toch een mooie stad, die ik o.a. per hop-on/hop-off bus kon bekijken. Een stad om misschien over een tijdje nog eens te komen bezichtigen en natuurlijk jullie dan weer te kunnen ontmoeten 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.