Muskilda.

Of we een taxi met haar willen delen. Carmen en ik staan in Carabanchel te wachten op de bus. Ik aarzel even. De taxi´s in Madrid zijn niet duur, maar nog altijd duurder dan de bus. ´Laat ik het anders zeggen´, zegt ze. ´Ik ga betalen voor een taxi, en als jullie willen mogen jullie meerijden.´

Eenmaal in de taxi vertelt de onbekende vrouw dat ze tien jaar lang als mochilera de wereld heeft rondgereisd. ´En ik heb zo veel mensen ontmoet die goed voor mij waren. Dit is mijn manier van leven: proberen iets aardigs te doen wanneer ik kan.´ Ze heet Maria, zegt ze, en ze heeft de hele dag bier gedronken op het kunstfestival in Carabanchel.

En nu we toch samen in een taxi zitten: ze is onderweg naar het museum Thyssen. Er is een concert. Ze staat op de gastenlijst. Willen we soms mee?

Ik wil wel, het is zaterdagavond, een avond om op zijn beloop te laten. Maar Carmen heeft net gezegd dat ze graag iets wilde eten. Ook daar blijkt Maria een oplossing voor te hebben. Ze haalt uit haar tas van die knabbelstokjes, hoe heten die, in elk geval smaken ze.

´Het lijkt alsof je een engel bent´, zeg ik, achteruit blikkend in de taxi. Een vrouw in het wit, plotseling verschenen, die een taxi voor ons regelt, en ons ook nog te eten geeft – zo iemand kom je niet iedere dag tegen, zelfs niet iedere zaterdagavond.

´Is er een land waarnaar je terug zou willen keren?´ vraagt Carmen. ´Niet zozeer een land´, luidt het antwoord. ´Ieder land heeft zijn mooie en minder mooie kanten, dat weten jullie als buitenlanders in Spanje ook wel. Ik zou terug willen naar plekken die geladen zijn met energie. De energie van de woestijn, of het water, een bron. Daar waar de mens niet voelbaar zijn sporen heeft nagelaten.´

Die plekken zijn er ook in Madrid, zegt ze, na enig nadenken. De Tempel van Debod bij zonsondergang. Het heeft er volgens haar mede mee te maken dat die tempel daadwerkelijk afkomstig is uit Egypte.

We stappen uit ter hoogte van het Thyssen. Aan de overkant van het Paseo del Prado, zodat Maria haar benevelde hoofd even kan voorzien van een paar teugen zuurstof. ´Het probleem is´, overweegt ze, ´dat ik één introducee mag meenemen, maar jullie zijn met z´n tweeën. Hoe lieg ik me daaruit?´ Terwijl Maria met de bewaker van het museum praat, staan Carmen en ik als twee brave schoolmeisjes achter haar. Niet veel later gaan we het museum binnen.

Zo Maria een engel is, heeft ze ons de hel binnengeleid. De band speelt op een onverdraaglijk volume, de decibellen knallen tegen de marmeren wanden van de museumhal. Achterin hoort een Christus van Rodin het kabaal lijdzaam aan. Ook de wenende Magdalena, aan zijn voeten, laat haar hoofd nog net iets meer hangen dan gewoonlijk.

De geluidsgolven stuwen ons onontkoombaar naar buiten en Maria vertelt over het witte bloesje en de grijze broek die ze draagt. Zien er gewoon uit, zegt ze, maar dit zijn kledingstukken afkomstig uit Japan, en bij elkaar zijn ze 3500 euro waard.

Ze heeft ook een advies voor minder daadkrachtige mensen. ´Ga naar het kantoor van de sociale zekerheid en zeg dat je je activiteiten wilt uitbreiden. Dan krijg je een pas waarmee je gratis naar de staatsmusea kunt. En nog iets: word vriend van de grote musea. Zo heb ik dat altijd gedaan in het buitenland, ook al houd ik niet van kunst. Je wordt dan uitgenodigd voor de openingen, een paar keer per maand, en daar kun je gratis drinken. Een uitkomst voor een sociaal alcoholiste zoals ik.´

Dan nemen we afscheid, tevreden over deze ontmoeting die de avond een onverwachte wending gaf. ´Veel mensen schrikken als ik iets aardigs probeer te doen´, zegt Maria nog. ´Maar ik geloof dat je het moet laten stromen. Dejalo fluir

Ze geeft haar kaartje. En terwijl ze wegloopt, lezen we haar naam. Muskilda, een achternaam, een telefoonnummer, meer niet. Wie was zij? Wat was waar van wat ze ons vertelde? Wilde ze even ontsnappen aan de werkelijkheid, een ander personage worden?

Lopend over de Paseo del Prado slaat mijn fantasie op hol. Hebben we net een bekende Spaanse ontmoet, die incognito de avond wilde doorbrengen? Een familielid van de barones Thyssen zelf misschien?

Eén gedachte over “Muskilda.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.