Op kerstdiner

Het gonsde al een tijdje (namelijk in oktober) in de groepsapp van mijn hockeyteam: het was de hoogste tijd om het jaarlijkse kerstdiner te organiseren. Immers, elk zichzelf respecterend clubje gaat in Spanje vlak voor kerst samen op kerstdiner

Ik hockey nu alweer anderhalf jaar voor de hockeyclub ‘Estudiantes’, of ‘Deportivo Estudiantes HC Hockey Hierba’, zoals we formeel heten. Onze ‘club’ bestaat uit één team, heel normaal hier in Spanje. Hoewel we dus ‘Studenten’ heten, is maar liefst één speler van het elftal nog student – met mij vorig jaar meegerekend twee. De rest was ooit student. Vroeger. Heel lang geleden. Want nu rijdt de helft van het team een mooie grote gezinswagen, en verdient een sympathieke duit in de ICT, engineering of olie-industrie.

De Estudiantes zijn een mooie mix tussen Spanjaarden (ongeveer 70%), Nederlanders (15%) en een Brit, Ier en Duitser (15%). De voertaal is er Spaans, maar af en toe wordt er voor de buitenlanders nog snel wel iets vertaald. Er wordt altijd serieus gehockeyd, waarbij met name ‘de vechtlust’ van Estudiantes vermaard schijnt te zijn. Zo stuurt captain-die-geen-captain-genoemd-mag-worden-want-we-zijn-allemaal-gelijken Pablo voor de wedstrijd regelmatig een app in de groep dat hij het weer een eer vindt om met ons het strijdperk te betreden, en dat we weer vol voor de winst en voor elkaar zullen vechten. ‘Als leeuwen’, voegde ik eens toe. Fout! ‘Como perros – als honden’, werd ik direct verbeterd. Maar goed, het had vorig seizoen resultaat: we werden tot ieders verbazing zaalkampioen van Madrid! Dit seizoen hebben de peptalks een tja, laten we zeggen, minder vertalend karakter in winstpotten.

Zaalkampioen voorjaar 2018

De belangrijkste helft voor de Esudiantes is echter de derde helft. Daar is men erg trots op. Waar vele andere teams snel de auto invluchten om de zondagmiddag-familielunch nog te halen, blijven de Estudiantes vaak nog even voor een biertje. 

Kortom, zo’n saamhorig gezelschap, dat staat in Spanje buiten kijf, gaat uiteraard samen op kerstdiner. Zodoende startte Pablo de discussie, en daar kon het vergader over de datum beginnen. Alle Spanjaarden schieten direct in de stress. Want zij moeten met vrienden, voor hun werk, met hun sportclub, met hun familie, met oud-studiegenoten, en nog zo wat clubjes dus ergens in december gaan eten. Het leidt er zelfs toe dat sommige vriendengroepen maar liefst drie keer gaan eten, zodat iedereen er ten minste één keer bij heeft kunnen zijn.

Hoewel de datum bij ons dus al een maand was vastgesteld, en ik er speciaal een vlucht op had afgestemd, probeerden een paar agendapuzzelaars het een week van tevoren met een dag te vervroegen. Gelukkig blijken vijf andere teamgenoten op die dag al een ander kerstetentje te hebben.

Dus daar zitten we dan. In een hip restaurant vlakbij de Paseo de la Castellana, de rekening bij aanvang van het diner al goeddeels betaald. Immers, elke tijdens de wedstrijd behaalde gele of groene kaart betekent €10 boete in de pot, en daar wordt dit etentje weer van betaald. Ik heb me voorgenomen om rustig aan te doen met de drank. Het jaar daarvoor was ik enthousiast aan de wijn gegaan, niet wetende dat op het einde enkele Spaanse teamgenoten, die allemaal uit een andere regio komen, erop stonden dat iedereen toch even dat heel bijzondere likeurtje uit hun regio proefde. Vele pacharans later, en met name de volgende ochtend, kwam ik tot de conclusie dat dat misschien niet het sterkste plan van de avond was geweest.

Niettemin vloeit ook nu de alcohol rijkelijk, en na een compleet menú de degustación krijgen we zelfs een copa, mixdrankje, toe. De kelen zijn gesmeerd. Hoogste tijd voor wat warme woorden naar elkaar, en jawel: het Estudianteslied. Alle teamleden staan op en zingen luidkeels ons strijdlied – officieel ‘Himno del Estudiantes’ genaamd. Estudiantes de Madrid (2x)/ het kampioensteam/ daarom de beste. Op het veld/in de zaal/ Estudiantes winnen altijd. Estudiantes de Madrid etc. Het is een aanstekend, zij het wat simpel deuntje. Er volgt later nog een gezamenlijk omhelsmoment, weer een speech, dan een voortzetting in een bar. Enfin. De laatste metro haal ik niet, maar als ik later huiswaarts loop, hoor ik mezelf plotseling iets neuriën. De hymne van de Estudiantes. Ik overpeins hoe lang alle anderen het nog gaan maken; de komende uren verschijnen er steeds dronkener hoofden in de groepsapp. 

Tot ieders stomme verbazing winnen we de volgende ochtend één van de eerste wedstrijden van het seizoen. ‘Vanaf heden elke week kerstdiner’ is uiteraard de heel Spaanse conclusie.

 

Eén gedachte over “Op kerstdiner”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.