Wisseling van de macht

Een politieke omwenteling in Spanje! De rechtsconservatieve Rajoy heeft vandaag definitief het veld geruimd nadat een motie van wantrouwen van de sociaaldemocraten een meerderheid kreeg in het parlement. De sociaal-democraat Pedro Sanchéz mag het roer direct overnemen. Uw parlementair verslaggever van Hartje Spanje was als politieke junkie natuurlijk ter plaatse, te meer omdat het parlement letterlijk drie minuten lopen van ons huis ligt.

Ik vind dit soort processen altijd prachtig en fascinerend. Al dagen lees ik de Spaanse kranten, bekijk ik tv-journaals en draaien de internetfilmpjes op de achtergrond in ons huis. Vandaag was het de apothese van een al langer lopende strijd tegen de regering die, geplaagd door corruptieschandalen, nu daadwerkelijk ten val komt. En aangezien ik nooit vies ben van een sympathieke politieke revolte, sta ik al snel tussen een massa van toeschouwers, media en beveiliging voor het parlement.

Er is een gemeleerd gezelschap naar het Cortes gekomen om te juichen of te demonstreren. Een haag van linksradicale Podemos-aanhangers zingen hun leus Si, se puede! (Ja, het kan), terwijl norse agenten ze op afstand van de parlementsingang proberen te houden. De spreekkoren gaan over op Fuera, Verguënza, Corrupta! (wegwezen, schaamte, corrupt!), schreeuwend naar de dikke Audi’s van de rechtse Partido-Popular-parlementariërs en hun chauffeurs, die net uit de parlementaire parkeergarages stuiven.

De heren van de macht. Vandaag ‘not amused’.

Even verderop staat een dikke man.  Hij heeft een hondje met een halsband die tegelijkertijd de Spaanse vlag is. Hijzelf draagt ook een ketting, met een groot kruis eraan. Het hondje staat er rustig bij, maar de man zelf is aan het bekvechten met een Andalusische dame.’Christus keurt de nieuwe socialistische regering af’, snauwt hij, wijzend het christelijke kettinkje dat zij ook draagt. En: ‘jullie maken hier een tweede Venezuela van’, verwijzend naar het kapotte land waarvan veel immigranten nu in Spanje een heenkomen hebben gezocht. ‘Spanje is al een Venezuela’, schreeuwt de Andalusische terug,’dankzij jullie zijn er hier net als in Venezuela kinderen die niet te eten hebben.’

Andere mensen mengen zich lekker constructief in de ruzie door te stellen dat de Partido Popular eigenlijk nog steeds vol zit met Franco-aanhangers. Een rustige heer naast me zucht en zegt dat in Spanje Franco nooit echt zal sterven, omdat tijdens dit soort ruzies zijn naam direct weer valt. En jawel, ‘Golpistas!’ (staatsgreepplegers), schreeuwt de dikke man, ‘Fascista!’, krijst de oude dame terug.

Achter me staat oud mannetje met een half gebit socialistische liedjes te zingen. ‘Ik ben van 1942, maar mijn ouders hebben me dit toch geleerd’, stelt hij plechtig aan omstanders, alsof hij 75 jaar heeft moeten wachten op een socialististische revanche. Intussen worden we aan de kant geduwd want de media gaat met haar televisie-interviews beginnen. Een jonge knul komt stokend langs met een megafoon, waarop hij een bandje afspeelt waarop herhaald wordt dat Valencia eigenlijk een koninkrijk is waar de mensen een Catalaans dialect spreken.

Duidelijk op zoek naar een niet-constructieve dialoog

Iets verderop gaan er nu een man en een vrouw daadwerkelijk op de vuist, waarna een agent direct ingrijpt. De dikke man heeft inmiddels beet op een andere wijze: een televisiestation lijkt het een goed idee om dit radicale personage een podium te geven om de lokale vox-pop binnen te hengelen. Iets verderop staat een links equivalent een interview te geven aan een ander medium, terwijl een deel van de menigte begint te joelen als een Podemos-voorman uit het parlement komt lopen.

De extreemste mening krijgt weer het grootste podium

Wat een chaos. Maar ik vind het prachtig. Het is de overdracht van de macht, op een zo ordetelijke manier mogelijk. Door in een democratie te accepteren dat je rol is uitgespeeld of dat je juist aan de macht komt: de handdruk tussen Rajoy en Sánchez. Door te gaan schreeuwen op een plein om je mening kenbaar te maken. Door de partijen uit elkaar te halen als het gewelddadig wordt. Door verslag te doen van wat er gaande is in het hier soms zo ontransparante grote spel om de macht. Het gaat allemaal op een redelijk turbulente manier, met veel Spaanse herrie. Maar ach, na een paar uurtjes is het weer rustig. Een niet geringe prestatie voor een land waarin beide partijen 80 jaar geleden nog tegenover elkaar in de loopgraven lagen.

En zo heeft Spanje weer een nieuwe regering, maar dit keer sociaal-democratisch. Die kan voor mij als overtuigd sociaal-democraat natuurlijk niet lang genoeg aan de macht zijn, maar tja, ze hebben een bonte meerderheid van vele totaal verschillende partijen van een paar zeteltjes. Dus de kans groot dat dit democratisch ritueel zich al snel opnieuw zal voltrekken.

5 gedachten over “Wisseling van de macht”

  1. Uiteraard houden we via de NPO nieuwslezer het politieke Spaanse nieuws hier ook bij, maar via de pen van onze eigen politicoloog is het natuurlijk veel echter ….. alsof we er zelf bij zijn 😉

  2. Politiek rumoer. Altijd leuk! Wat mij in de berichtgeving vooral fascineert is dat Rajoy een dag voor de machtswisseling kennelijk een debat had laten schieten voor een 8-urige lunch, van 14 tot 22 uur. Twee vragen:
    1. Waar was dat?
    2. Wanneer gaan wij daar naartoe?

    1. Ik weet denk ik wel waar het is. Als je nog eens met een groepje studenten op bezoek bent kunnen we er zeker naartoe. Neem vooral dan wel een doosje sigaren mee, want dat hoort ook bij het Rajoy-arrangement!

  3. Na lezing van deze intens beleefde gebeurtenissen in het cenrum van de macht kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de schrijver van dit artikel een politiek dier is, misschien zelfs een roofdier genietend van zijn prooi onder luide belangstelling van omstanders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.