Bij de bank

Vanochtend werden we gebeld door onze bank. Of beter gezegd: door ‘onze bankmevrouw’, ik geloof dat ze Araceli heet. Jazeker, wij zijn niet de minsten: wij hebben een eigen bankmevrouw. Dat kwam zo. 

Het Caixaforum met haar verticale tuin, die veel toeristen trekt

Toen wij hier kwamen wonen, hadden we direct een bank nodig, zodat we daarna aan eerste levensbehoeften als internet en telefoon konden komen. Wij werden aangetrokken door La Caixa, waarschijnlijk vanwege de vrolijke kleurtjes in het logo. Ook heeft La Caixa overal in het land pinautomaten en wonen we niet ver van het CaixaForum (een prachtig museum waar wij als klanten gratis in mogen, en waar La Caixa haar maatschappelijke verantwoordelijkheid met allure tentoonspreid). O ja, en ook vanwege de prachtige cadeaus die ons in het vooruitzicht werden gesteld, maar die we achteraf toch niet kregen (vanwege bureaucratische categorieën en regels die net iets anders bleken te liggen, etc.etc.).

Domweg gelukkig bij onze bank.

Waar je in Nederland dan op internet een rekeningetje opent, ga je er hier echt voor zitten. Koffie erbij, grote snoeppot voor je neus, meteen aan het bureau van de onderdirectrice van onze bank. Dat is nu dus ‘onze bankmevrouw’, onze steun en toeverlaat bij al onze bankzaken. Ze is een trapje hoger dan de dame die de balie bemant, en een trapje lager dan de helaas tot op heden immer onzichtbare directeur. Ze laat ons, op vertrouwde toon, allerlei paperassen tekenen in het kader van ‘hacer burocracia’ (‘het maken van bureaucratie’), maar zoals altijd met de beste wil van de wereld: zij heeft de papierwinkel ook niet uitgevonden en wil ons het liefste er zo snel mogelijk doorheen werken.

Een genot, zo’n eigen bankmevrouw. Want als er eens echt iets misgaat, heb je in ieder geval een gezicht voor je, en niet -zoals in Nederland – een aardig maar onzichtbaar en hulpeloos kereltje aan de lijn die geen beslisbevoegdheid heeft om een probleem op te lossen. Dat is in Spanje wel anders.

Enfin, vandaag Araceli dus wederom aan de lijn. Het is niet de eerste keer. Ze probeert ons met regelmaat het één en ander aan te smeren, maar wel altijd onder het mom van een sympathiek persoonlijk advies, specifiek op maat aan de hand van onze laatste bancaire transacties. Nu was het haar opgevallen dat we geld hadden overgeboekt naar een buitenlandse rekening. Niet de bedoeling. Of we niet een spaarrekeningetje bij de Caixa willen?

Dat gaf ons te denken. Want, zoals veel op dit moment, staat dit in verband met de Catalaanse afscheidingsbeweging. La Caixa is een Catalaanse bank, net als Sabadell. En aangezien de onafhankelijkheid (wel, niet – niemand die het echt weet) nog in de lucht hangt, is het maar de vraag of de Catalaanse banken straks onderdeel zijn van Spanje. Onderdeel van Spanje is onderdeel van de EU. Onderdeel van de EU is onderdeel van de bankengarantieregelingen, waardoor je bank niet zomaar even failliet kan gaan. In Spanje geen ondenkbaar risico, bleek de afgelopen jaren. Als La Caixa in Catalonië blijft dan valt ze wellicht niet onder die regeling. Of wat gebeurt er als Catalonië opeens een eigen munt neemt, die meteen sterk devalueert? Allemaal onwaarschijnlijke geruchten, gevolgd door veel bezweringen dat het allemaal in orde was, maar ondertussen gingen de aandelen Sabadell en Caixa wel met ruim 6 % onderuit.

En de geruchtmachine won. Sabadell is inmiddels uitgeweken naar Alicante. En ook La Caixa heeft haar hoofdzetel administratief laten wijzigen, naar Valencia. Het maakt spaarders en bedrijven zenuwachtig, ondanks dat de Catalaanse banken zelfs via een persbericht in de kranten kenbaar maakten dat wij spaarders ons niet druk hoeven maken. Maar deze spaarders hadden (naast dat we die paar spaarcenten gewoon bij een Nederlandse bank willen hebben staan) al voor die wijzigingen het zekere voor het onzekere genomen. Fout natuurlijk. We moeten vooral ons geld netjes laten staan, en niet overmaken naar buitenlandse rekeningen. Want als alle spaarders hun geld overmaken of opnemen…

En zo word je, met je futiele vermogen, op een zonnige vrijdagochtend, volstrekt terecht, gewoon even voor een bankrunveroorzaker aangezien!

 

 

3 gedachten over “Bij de bank”

  1. Had je speciaal voor het fotomoment je donkergrijs gestreepte pak met oranje stropdas verruild voor een shirtje? Of wou je mevrouw Araceli voorspiegelen dat je een gewoon normale Nederlander bent ergens tussen modaal en 3*modaal?

  2. Het kan nog erger …
    Zonder dat we vooraf mee mochten beslissen, gaat hier in ons dorp ‘zomaar’ ineens ‘onze’ ABN/Amro bank weg …
    Nostalgie: op mijn 17e (diploma vers in de pocket) mijn 1e echte baan bij (toen nog) Amro bank en ook de pinautomaat verdwijnt!! Het moet niet gekker worden met die binnen- en buitenlandse banken, anders gaan we weer terug naar geld in een loonzakje 💰, je sok, onder je matras of … alles gewoon ‘opmaken’ 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *