Tomatenoorlog

Ik kreeg al vragen of ik niet verzopen was in de tomaten, of ik het tomatenbad wel overleefd had. Tijd voor een blog dus. Tomatenbad, tomatenbad? Waar héb je het over?

Wel, het is mijn meest bizarre ervaring van dit jaar, misschien wel van de afgelopen 5 jaar: met tienduizenden anderen in een steegje in een onooglijk Spaans dorp nabij Valencia een tomatengooioorlog voeren.

Hoe kom je daar? Vriend Ruud, altijd in voor allerlei merkwaardige ongein, stuurt ergens in het voorjaar dat hij wel mee wil doen aan de jaarlijkse ‘tomatina’: een festijn waarin sinds 1957 zoveel mogelijk mensen elkaar voor één uur bekogelen met overrijpe tomaten. Uitgevonden na een akkefietje waarbij wat jongeren tomaten begonnen te gooien, grootgemaakt door -hoe kan het ook anders – studenten. Of ik ook een tomaatje wil werpen? Uiteraard!

Je moet er wat voor over hebben. Om kwart over vier ‘s-nachts lopen we samen naar een Madrileense bar vlakbij station Atocha, vanwaar vier volgeladen bussen naar het kleine oord in het oosten zullen vertrekken. We zien een menigte slaperig hangen, met opmerkelijk veel buitenlanders. Zoals bij elk evenement waar je dingen kapot kunt gooien en je bovenal veel alcohol kunt drinken, zijn er veel Britten aanwezig. Maar ook Japanse meisjes, geborneerde Amerikanen, een vrolijke Braziliaan. Tot onze verbazing komen de beloofde bussen ook echt voorgereden. Terwijl wij urenlang richting het dorpje Buñol rijden, weten we vanuit heel Spanje onze tegenstanders ook nu met hun bussen onderweg zijn.

Vóór het gevecht…

En daar sta je dan, vervolgens, in een nauwe hoofdstraat in een toch niet bijzonder fraai dorpje. Te wachten op de tomaten, met honderden anderen om je heen. Geen tijd voor verveling, want de traditie wil dat alle buurtbewoners dit moment getrouw aangrijpen om vanuit hun balkon emmers water over je heen te gooien. Vast enig als het dertig graden is, maar nu we hier op de enige bewolkte dag van de maand staan, doet zo’n onverwachte koude plons van boven toch ietwat fris aan.

Bewoners leven zich liever uit met water dan met tomaten

Dan begint het te gonzen in de mensenmassa. Daar komen ze, de tomatentrucks. Allerlei vrijwilligers, wat agenten en brandweerlieden (die verstandig hun water/tomatenwerende pak aanhebben) zorgen dat de wagens door de menigte komen. Boven op de trucks staan de organisatoren uit het dorp, zowel tomaten te distribueren als ons te bekogelen. En dan begint het: een kolkende stroom van tomatengooiende mensen, één grote smeerboel van uiteenspattende tomaten op muren, ruggen, gezichten.

Hoera, de vrachtwagens arriveren!

Men dient eerst de soms wat rotte maar meestal toch vrij eetbare tomaat fijn te knijpen zodat enerzijds hij minder hard aankomt, maar anderzijds het sap ook direct vrijelijk over andermans gezicht kan druipen. Ik krijg er tijdens de eerste tien minuten al twee vol op mijn neus (hoofdverdachte: Ruud van G.) en alleen mijn opgezette duikbrilletje voorkomt een rode waas voor mijn ogen.

Tomatino vereist vaardigheid en concentratievermogen

Vrachtwagens komen, vrachtwagens gaan, maar de rode smurrie lijkt voor eeuwig te bestaan. Na een vrachtwagen of drie is de stoep veranderd in een tien centimeter hoge breiige tomatensoep. Enkele omstanders vinden het leuk om hun vrienden hierin te soppen, of dit spul al schoppend omhoog te laten spatten, ik blijf dit lot bespaard.

Tomatensoep…

Niet dat het overigens iets uitmaakt, na een uur is werkelijk iedereen doorweekt met tomaat. Tomaat in je haren, tomaat tussen je veters, tomaat ook in je oorschelp. Een soort lopende pot pastasaus dus. Die inmiddels begint te stinken.

… ná het gevecht

Na een uurtje gaat de zoemer, het gevecht is afgelopen. Iedereen aan het bier en de paella (zonder tomaat). We hebben 125 ton tomaten verspild, het hele dorp is een rode vlek geworden. Sympathieke buurtbewoners zetten de tuinslang aan, wassen niet alleen hun eigen huis, maar bovenal alle tomatensoldaten. Er schijnen ergens douches te zijn, maar aangezien niemand die kan vinden, wordt het uiteindelijk toch redelijk ongewassen de bus in. Mocht u komende tijd dus in een bus zitten waar een raar tomatenluchtje hangt, dat waren wij!

Ergens in onderstaand filmpje schieten wij voorbij

#Carnage #Tomatina #ElBuñol #Valencia

A post shared by Melissa (@xmissax) on

 

5 gedachten over “Tomatenoorlog”

  1. Alhier worden alleen wedstrijden eiergooien gehouden. Minder massaal maar ook een kliederige boel. Nooit heb ik meegedaan. Gelukkig is een enkel eitje tussen de tomaten door je bespaard gebleven.

  2. ‘🍅Spaanse Tomatenoorlog voeren🍅’ …. al is het maar eens in jullie leven, Twan & Ruud … deze ervaring kunnen jullie toch mooi bijschrijven op jullie cv 😁
    Niks voor mij … ik maak er liever 🍅lekkere tomatensoep🍅 van 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *