Carlos & Nacho.

´Nu gaat hij een boek halen.´ In de stem van Carlos klinkt iets dat tussen geamuseerdheid en lichte ergernis in zit. Hij heeft duidelijk vaker meegemaakt dat Nacho, zijn geliefde, midden in een verhit gesprek met een boek aan komt zetten.

Daar is Nacho weer, met een dikke atlas die de geschiedenis van Spanje verbeeldt. Hij loopt met grote passen het terras op. Eindelijk is het donker gevallen en zijn de chicharras met hun gesjirp gestopt. Het woord is aan Nacho.

Hij wil laten zien hoe Baskenland en Catalonië zelden onafhankelijke staten zijn geweest. Bladerend door de atlas zegt hij bij iedere historische kaart: zie, Baskenland hoorde bij Castilië. Kijk, Catalonië maakte deel uit van Aragón.

De avond is uren geleden begonnen bij de Spaanse taal, die volgens Nacho al lange tijd wordt gesproken in Catalonië. Dat de Catalanen nu doen alsof hun eerste taal Catalaans is, zint hem niets.

Het overgrote deel van de Catalanen heeft Spaans bloed, vult Carlos aan. Hij weet uit zijn hoofd dat in Catalonië de meest voorkomende achternaam García is, gevolgd door Martínez en daarna López. De eerst echt Catalaanse naam kom je pas tegen op plek 26.

We komen op pan catalán: dat komt eigenlijk uit Murcia, weet Carlos. De arbeiders uit Murcia zochten en vonden werk in Barcelona. Ze namen tomaten mee van thuis – Murcia staat bekend als de tuin van Spanje. Die tomaten knepen ze fijn en smeerden ze op brood, en zo ontstond pan catalán. Lijkt verdacht veel op de pan con tomate  die de rest van Spanje eet. Toch kom je Catalanen tegen die hun pan catalán vieren als een lekkernij die daar totaal niet mee te vergelijken is.

Dat Catalanen toch geloven dat ze een apart volk vormen, komt door ´psychologische marteling´, zegt Nacho. En dan komt hij pas echt op dreef. De Catalaanse families die er al jarenlang de dienst uitmaken noemt hij ronduit ´fascisten´. Ze hebben de kinderen gehersenspoeld, door het onderwijs in het Catalaans te geven en ook geschiedenis op Catalaanse wijze voor te schotelen.

Die machtige families geven Spanje van alles de schuld, zegt Nacho. Hij buigt zijn lange lichaam naar achteren, en wijst: kijk, zegt hij, dat is wat ze doen, bij alles naar Spanje wijzen. Als er corruptie is in Catalonië, of een begrotingstekort, dan proberen de Catalaanse bestuurders snel de aandacht af te leiden.

Carlos, die leraar informatica is, was met zijn Murciaanse klas onlangs op excursie naar Catalonië. Ze gingen naar een concert van een populaire popgroep, er waren ook veel Catalaanse jongeren. Allemaal met Catalaanse vlaggen getooid. ´Es bastante facha, no, profe´, zeiden de leerlingen. ´Dit is best fascistisch, hè, meneer.´ (Vertaald bij benadering. In het Nederlands wordt fascist niet zo vaak gebruikt dat er een verkorte versie van bestaat.) De klas voelde zich zo buitengesloten dat ze snel weer naar het hotel terugkeerde.

Het is laat op de avond als Carlos vertelt dat hij zelfs vrienden verloren is doordat ze elkaar fascisten begonnen te noemen. Vrienden uit Catalonië met wie hij het gewoon niet meer eens werd.

Daar schrok ik van. Ik weet de Spaanse politiek wordt beheerst door de afscheiding van Catalonië. Maar dat het zo diep ingreep in vriendschappen, en wie weet in families of in liefdesrelaties, dat wist ik niet.

Politiek is gemaakt om conflicten uit te vergroten. Maar vriendschap houdt in dat je begrip voor elkaar probeert te hebben.

Het is een slecht teken als politiek het van vriendschap wint.

2 gedachten over “Carlos & Nacho.”

  1. Weer wat geleerd van deze geschiedenisles via Carlos over Catalonie en de Catalanen.
    Geef mij toch maar op de 1e plaats: vriendschap ❤💛

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *