Koersen naar Chinchón

Daar volgens velen -waaronder niet in de laatste plaats mijn favoriete reisgidsauteur Rik Zaal – het Plaza Mayor van het kleine dorpje Chinchón het mooiste van het land is*, werd het hoog tijd dat eens te bezoeken. Immers, het plaatsje ligt op zo’n slordige 50 kilometer van ons huis, dus excuses om niet te gaan accepteerde ik niet langer van mijzelf. En wat is er fijner dan deze heroïsche tocht op de fiets te volbrengen?

Toegegeven, een week ervoor had ik het dorp ook al even aangetikt met de auto, maar al langer in mijn hoofd speelde ik met het idee om hier met de wielrenfiets naartoe te rijden. Het leek een redelijk doenbare route, aangezien het eerste gedeelte onderdeel is van de Via Verdes, één van de weinige goede fietsroutes hier in Spanje.

Vol goede moed dus op de fiets. Naar het Spanje dat ik het liefste zie: het grote niets. In Nederland is het haast onmogelijk om op plekken te komen waar je nergens meer een teken van bewoning of snelweggeraas op te achtergrond hoort. In Spanje verkeer je verbazingwekkend snel in gebieden waar werkelijk niets is. Behalve drie vogeltjes in een vallei die stereo wat lokroepen laten galmen. Een enkele krekel. Soms wat olijfbomen, een paar velden met wuivend graan waarover een klein briesje waait zodat deze tocht zelfs midden op de dag nog goed te doen is. Wind door je haar. Wind door mijn haar? – shit, helm vergeten.

Maar zelfs koeien zag ik niet

Maar waar de vorige tocht op de via verde nog nette verharde wegen kende, kom ik langzaam maar zeker nu op bergpaadjes met wat grovere steentjes terecht. Niemand hier. Ook geen bordjes, terwijl het schuim me op de lippen staat als ook het verkoelende briesje me verlaten heeft. Gelukkig nog genoeg water, denk ik, wanneer ik verder ga op het weggetje dat God weet waarheen leidt. Al kilometers niks niemand nergens. Prachtig als je weet dat je op je bestemming komt, zenuwachtig makend als je het gevoel hebt dat je een verlaten bergketen inrijdt.

Maar goed, voorbij een greppel, waar ook langzaam mijn telefoon weer signaal op begint te pakken, toch eindelijk het bordje: Chinchón nog 6 kilometer. De verlaten wereld ziet er op slag een stuk fascinerender uit. En na een kwartier dender ik het plaatsje binnen op kleine stijle kasseien.

Het stadje is zelf uitgestorven op dit middaguur. Logisch. Afgezien van een dwaze fietsende Hollander is natuurlijk iedereen rustig in de schaduw het heetst van de dag aan het afwachten. Een paar mussen nemen een zandbad in het geïmproviseerde geelrode Plaza de Toros dat het midden van het Plaza Mayor vormt. Zij weten dat in deze maand geen stier te bekennen valt. Een paar kinderen hangen in de stellages onder de tribunes – hun moeder staat eenzaam midden op het plein een foto te nemen. Enkele zakenlieden eten verveeld hun lunch op en mokken om een separaat bonnetje.

Het Plaza Mayor van Chinchón. Hoor ik achter me nu een razende stier?

Ikzelf geniet. Chinchón. Het heeft inderdaad een intrigerend Plaza: allerlei groen geverfde veranda’s op de eerste verdiepingen van de mooie witte vakwerken huizen rondom het plein, waar restaurantjes wat tafels hebben neergezet en je het plein van boven kan bekijken. Het plein ligt sowieso in een dal: je kijkt recht omhoog naar een kleine kerk (de Iglesia de Nuestra Señora de la Acunsión), vanaf waar je een aardig overzicht hebt op zowel het plein als het dorp. Kleine straatjes vol soms licht vervallen huisjes, winkels waarvan je vermoedt dat er al jaren niet verkocht wordt.

Kortom, iedereen die na een aantal dagen Madrid toe is aan de rust van het platteland geef ik de tip om een paar glazen tinto de verano te drinken op het Plaza Mayor van Chinchón. Tinto de verano gaat daarnaast niet in je benen zitten!

 

Praktische informatie:

  • Het makkelijkste met fietskaart (googlemaps geeft vele wegen niet aan, en bovendien heb je vaak geen bereik): Bici:Map Tajuña, ISBN 978-84-615-7459-9. Starten bij metrostation Arganda del Rey (buiten de spits mag de fiets in de trein/metro). Via hoofdweg Via Verde, vervolgens route 4 naar Chinchón. Dit gedeelte is makkelijker voor een mountainbike dan een wielrenfiets. Terug via M-311, die kent mooie, bochtige afdalingen, de weg zelf heeft niet al te veel verkeer. In totaal ca. 65 km, ca. 350 hoogtemeters.
  • Uitstekende tinto de verano met lekkere gratis tapas krijg je op het Plaza Mayor bij Meson de la Virreina voor een sympathieke prijs.

*Maar goed, Rik Zaal, eerlijk is eerlijk: het Plaza Mayor van Salamanca vind ik uiteindelijk toch meer allure hebben dan dit vriendelijke maar soms toch wel wat slaperige plein.

Eén gedachte over “Koersen naar Chinchón”

  1. Heerlijke fietstocht, lijkt me. Helemaal het steeds terugkerende gevoel bij LF-fietstochten absoluut niet meer te weten waar je zit en niets anders kunt dan stug doortrappen. En dat alles om een toch wat tegenvallend plein te zien waar het volkomen doods is. Prachtige ervaring.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.