Sneeuwschoenwandelen

Koud. Afzien. Verschrikkelijk zwoegen. Dat was een beetje wat ik verwacht had toen Maartje mij vertelde dat we gingen ‘sneeuwschoenwandelen’ (lees: 850 meter klimmen op 2000 meter hoogte door een dikke laag sneeuw). Bovendien dacht ik dat we half Spanje door moesten om bij deze sneeuw te komen.

Allemaal niet waar. Op anderhalf uur rijden van Madrid liggen de Sierra de Gredos. Waar de Guadarrama de lieflijke lommerrijke huisbergen van Madrid zijn, zijn de Gredos ruwer, weerbarstiger, minder uitnodigend. Kortom, een plek om met een heuse expeditie naartoe te gaan.

Raqueta als vleugels omgebonden.

Dat kwam goed uit. Je verzint het niet, maar nog 4 andere lieden hadden het plan om door de sneeuw te gaan ploegen. Allemaal Spanjaarden. En zo liepen we weldra met grote raqueta’s onder de voeten over de witte vlakten. Met wat? Raqueta’s: een soort sneeuwschoenen met metalen spikes en een stapsmechanisme waardoor je je hak vast en los kan zetten, naar gelang de helling van de heuvel die je oploopt. Belangrijkste is dat de dingen vrij groot zijn, en zo dus heel je gewicht over een groot sneeuwoppervlak verdelen waardoor je niet zoals normaal wegzakt.

Leider Ignacio (‘Nacho’, zoals wel meer Ignacio’s in Spanje) gaat voorop. Verder bestaat ons team uit Jesus en Rosa, die heel toepasselijk geheel in het roze gekleed is. En Gerardo, die professioneel oogt, en direct allerlei stoere verhalen begint te vertellen over zijn diensttijd en zware alpentochten, maar wel mooi zijn raquetas is vergeten. Met een extra setje zetten we de eerste stappen in een volledig besneeuwde wereld, op weg naar ons doel, de top van de Mira.

Ik voel opeens heel Spaans. Want plots sta ik met Jesus in het Spaans te discussiëren over hoeveel kleuren sneeuw we kunnen onderscheiden. De oude sneeuw is opnieuw aangevroren en oogt wat meer beige, terwijl de ‘polvo’, de nieuwe stofsneeuw geheel wit is. Je komt veel sneller vooruit op de oude harde sneeuw omdat je er minder in wegzakt.

50 tinten wit

Langzaam maar zeker komen we steeds hoger. Hier zijn geen paden meer. Alleen onze expeditieleider weet welke kant we op gaan. In een sliert gaan we achter hem aan. Maartje en ik als laatst. Alleen de huskyhonden ontbreken om me niet volledig Amundsen en Scott tegelijk te voelen.

Toch, als je eenmaal de slag hebt gevonden, is het sneeuwschoenwandelen makkelijker dan je denkt. Monter klimmen we rustig omhoog, de zon is inmiddels door de wolken gebroken, maar er staat een verschrikkelijk harde wind. Dé combinatie om ongemerkt snoeihard te verbranden, waar ik uiteraard pas ‘s-avonds achter kom.

En plots staan we dan boven op een bergkam. We zijn door de wolken heengelopen en kijken nu uit over een wolkendek, die ergens in de verte over gaat in sneeuw. Fascinerend genoeg zie je niet precies waar. Dus stappen we verder en verder, totdat er een soort stenen heuveltje verschijnt. Het is de top van de Mira.

Wolken, bergen, sneeuw en mist

Tijd voor de lunch. En terwijl ik mijn broodje uitpak, komt er net een windvlaag om de hoek zeilen, die mijn handschoen met een fraaie boog 40 meter optilt. Ik ren erachteraan, met die stomme raquetas aan, ga nog net niet op mijn bek, maar ben nauwelijks sneller dan de handschoen in de wind. Honderden meters verder heb ik hem, terwijl de rest van onze expeditie geamuseerd dit schouwspel van deze yeti annex clown aanziet.

Blije gezichten tijdens het dalen

Dalen gaat met deze dingen heel snel, in de sneeuw hoeven je knieën geen klappen te vangen, dus je kunt half rennend de berg af. Alleen bij riviertjes is het even oppassen, aangezien de dooi al heeft ingezet.

Enkele uren later zijn we weer terug, en zit ons team in een kroeg aan het bier. ‘Dit is mijn therapie’, mompelt Gerardo boven een grote fles Mahou. Nacio grijnst: ‘Een soort prozac, maar dan in de natuur’.

Praktische info:

  • Sierra de Gredos, wandeling naar de Mira. 13,7 km, 850 m. klimmen en dalen.
  • Voor een tocht met prima gids Ignacio kun je terecht bij Madrid trek

2 gedachten over “Sneeuwschoenwandelen”

  1. Echt gelachen tijdens het lezen van dit indrukwekkende reisverslag ?
    Gisteren in Madrid hevige sneeuwbuien, lees ik zojuist op FB ?
    En wij maar denken dat het in Spanje altijd goei weer is!?
    Binnenkort komen we het zelf bekijken …. breng maar vast ‘een worst naar de Clarissen'(geeft goei weer)?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *