De zorgzame kerk

De wachtrijen vol met dieren en hun bazen waren van tevoren al aangekondigd maar toch is het een idioot schouwspel. In een lange stoet staan de beesten opgesteld, en zoals dat met beesten gaat die elkaar tegenkomen, is het een geblaf, getier, vooral veel gesnuffel op plekken waar het niet perse lekker ruikt. En waar staat men op te wachten? Dat is vooralsnog zelfs niet te zien, zoveel mensen staan achter elkaar. De politie heeft de straten afgezet, en staart naar de menigte.

Ik weet het wel. Men komt voor de kerk. De San Anton welteverstaan, een bijzonder oord. Een paar dagen geleden waren we hier om met de plaatselijke pastoor te praten, Padre Ángel, die net een restaurant is gestart.

In Spanje is een groot deel van de charitas in handen van de kerk, en die probeert uit alle macht nieuwe ideeën te verzinnen om het toch wel aanzienlijke leger nooddruftigen te voorzien van een boterham en een dak boven hun hoofd. Padre Ángel is, zijn naam zegt het al, een engel binnen deze gemeenschap. Zijn kerk is open voor iedereen, zwervers kunnen er schuilen – daklozen kunnen hun mobiel er opladen.

En sinds kort dus dat restaurant om de hoek. Een interessant fenomeen: in de ochtend en in de middag kunnen bezoekers er komen eten. Die dienen gewoon voor de lunch te betalen, zoals in ieder restaurant. Het eten is er ook als in ieder restaurant: een dagmenu, grote porties vlees, flinke stukken tortilla en een goed glas wijn. Een flan na. Kortom, niets bijzonders. Het speciale komt dan ook pas ‘s-avonds. Dan mogen namelijk de daklozen en armen hier komen eten. Ze krijgen ongeveer hetzelfde eten, in dezelfde gezellige atmosfeer. Allemaal bekostigd uit de winsten die overdag zijn gemaakt op de lunch en het ontbijt. En het loopt goed. Padre Ángel wil nog een aantal restaurants openen.

Maar daar staan deze mensen bij de kerk van Padre Ángel echter niet op te wachten. Vandaag heeft de kerk weer een andere gemeenschapsfunctie. Het is de naamdag van de kerk, en toevallig is deze heilige de beschermer der dieren.

Dit betekent dat je dus je huisdier kunt laten komen zegenen, en half Madrid lijkt daar op afgekomen te zijn. En dan hebben we het niet alleen maar over de oude sjieke dametjes met hun hazewindhonden in kleine op maat gemaakte bodywarmers. Nee, er lopen ook jongeren. Een halfkale kerel met een stoere zonnebril op zijn hoofd komt zijn dog onder het wijwater houden. De priester van dienst koert lieve woordjes, probeert het dier op z’n gemak te stellen, alvorens een flinke kwast heilig water over de snuit te zwiepen. De meeste beesten blijven er wonderlijk kalm onder, alsof ze dit al jaren moeten meemaken en precies weten wat er komen gaat.

Het zijn net mensen…

Dat geldt niet voor hun bazen. Sommige lopen opzichtig rond, flaneren, nee, paraderen zelfs met hun troetel – het liefst helemaal aangekleed en opgedirkt. Ook hier gaat het gezegde op dat bazen langzaam steeds meer op hun hond gaan lijken. Forse kerels bij hun doggen, truttige mutsen bij hun poedels en roze jasjes en ingevallen adellijke freules bij hun jachthonden in Oililykleuren. Twee vrouwen slepen hun katjes die een kanten mutsje en een soort jurkje dragen naar voren en stoppen de arme beesten onder de camera van een aangesnelde cameraploeg. Een krakersmeisje van begin twintig heeft haar beest ook al laten zegenen, maar blijft ook nog een tijdje opvallend achteloos pronken met haar huisdier. Wat mij betreft de hoofdprijs: het is een zwijn. Het tweetal verdwijnt tussen de menigte, de cameramannen, de priester en zijn assistent. Weer een jaar zonder varkenszorgen, dankzij de zorgzame kerk.

 

3 gedachten over “De zorgzame kerk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.