Javi.

Er staat een jam in de kast met op het etiket ´Canigó´.

Dat is geen vrucht, weet ik toevallig.

Ik heb de Canigó niet beklommen. Juul en ik hebben hem geschampt tijdens onze trektocht door de Pyreneeën. Wij leerden hem toen kennen als Canigou, op z´n Frans. Over de top durfden we destijds niet, te steil, je moest je handen gebruiken. We maakten een eerbiedige omtrekkende beweging.

Nu staat hij daar weer, voor mijn ogen. Eetbaar deze keer. Een bruinig goedje.

´Ik heb hem gemaakt van chocola en van peer´, vertelt Javi, een jongen aan wie vooral de vriendelijkheid van zijn gezicht opvalt.

Javi heeft veel gereisd en ook bergen beklommen. Nu haalt hij de wereld in huis in Girona.

Dit is zijn locura, legt hij uit. Zijn gekte. Hij maakt marmelades met de kleur van bergmassieven die hem aan het hart gaan.

Een typisch Spaans verschijnsel: volledig opgaan in iets totaal zinloos, zonder gêne, gewoon, omdat het leven zelf ook zinloos is.

Nee, zo zegt hij dat niet. ´Ik doe het om soms met mijn handen bezig te zijn´, zegt hij. ´Er gebeurt al zo veel in mijn hoofd.´

Naast ´Canigó´ is er ook ´Las Médulas´. Daar zit onder andere wortel in. Die jam heeft de oranjerode kleur van bergen die zijn opengereten in de tijd van de Romeinen om er goud uit te winnen. Ik had er nooit van gehoord, maar hun grillige punten zijn in Spanje beroemd en in de wereld officieel Erfgoed.

Er is daar ook een Nederlander geweest, weet Javi. ´Ik spreek het vast verkeerd uit, maar hij heet… Cees Nooteboom? Een fantastische schrijver.´ De Spaanse Cees Nooteboom blijkt dan weer Javier Reverte. Ga ik onthouden.

En ook dat het niet veel uitmaakt wat voor werk je doet. De interessantste mensen zijn eigenzinnig genoeg om zich uit te leven in om het even welke passie.


Bed & Breakfast Bells Oficis, Girona. Kamers vanaf 40 euro per nacht. Die naam betekent trouwens Schone Kunsten, omdat in het huis vroeger een familie woonde die zich daaraan wijdde. Ze versierden onder andere de Sagrada Familia in Barcelona. En de muren van de kamers.

2 gedachten over “Javi.”

    1. Ha Dinie, dit was ik, Maartje! Leuk dat er toch nog een reactie is gekomen op mijn eerste gastblog. De marmelades smaakten uitstekend, zo goed dat we een potje tomatenjam mee naar huis hebben genomen. Komt dat proeven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.