Een parallelle wereld

In ons allergeliefste Retiropark hangt regelmatig kunst ter meerdere eer en glorie van de opvoeding van het volk, of domweg omdat het leuk is om tijdens een wandeling wat te bekijken hebben. Deze maand is er een mooie fotocollage te zien over de migratie van Syrische vluchtelingen.

Wij gingen er laatst naartoe en toen viel het al op: het was enorm druk bij de foto’s. Cultuurminnend Spanje, hoe mooi, dacht ik nog met een brok in mijn keel. Kom daar maar eens om in Nederland. Maar toen wij eergisteren nogmaals hetzelfde stukje liepen, viel me op dat eigenlijk niemand naar die foto’s keek. Integendeel, wij waren zo ongeveer de enigen. De mensenmassa trok juist langzaam naar het nabijgelegen standbeeld en toen we daar aankwamen gebeurde het… onze entree in een parallelle wereld.

Een vredig tafereel, maar schijn bedriegt. Hier speelt zich iets heel anders af...
Een vredig tafereel, maar schijn bedriegt. Hier speelt zich iets heel anders af…

Er zijn verhalen over samenlevingen waar je als je iets doet wat de gemeenschap niet juist vindt, bijvoorbeeld een verkeerde man trouwen, je uitgestoten wordt, en ook al leef je nog tussen je eigen volk, de anderen doen simpelweg alsof ze je niet meer zien. Alsof je een soort van schim of geest bent, die nog rondspookt, maar die niemand meer ziet. Een soort sixth sence-idee dus.

Eenzelfde gevoel kregen we toen we letterlijk tussen honderden mensen liepen die allemaal tegelijk op hun telefoon staarden. U raadt het al, Pokemons aan het vangen.

Bij Alfonso XII houden ze zich op volgens de overlevering
Bij Alfonso XII houden ze zich  volgens overlevering op

Sinds kort schijnen er allerlei Pokemons in ons park te bivakkeren, en met name het standbeeld van Alfonso XII is een geliefde stek voor onze Nintendo-vrienden. Dit levert nu het bizarre tafereel op dat hier een enorme schare lieden loopt – van kleine meisjes met dure telefoons, tot zelfs zakenlieden in pak die net van hun werk komen – die als een soort amorfe zombiemassa langs ons heen loopt, door ons heen kijkt, en allerlei dingen ziet die wij niet zien. Een sipneus als ik doet het denken aan het liedje ‘Knolraap en lof, schorseneren en prei’ van Drs. P.: overal zien wij ze groeien, de horden / mensen die steeds minder menselijk worden.

Normaal gesproken heb ik altijd een een soort gene om mensen van heel dichtbij te fotograferen. Misschien vinden ze het niet goed, misschien hechten ze aan hun privacy. Nou, daar hoef je je bij de Pokemonzoeker geen zorgen over te maken. Rustig kun je minutenlang inzoomen. Ze zien je toch niet.

De jagers
De jagers

Dat is voor zo’n stukje als dit wellicht handig. Maar wat moeten we hier nu van vinden? Ergens is het raar dat je in de publieke ruimte – in dit geval een ruimte die normaal gebruikt wordt om te flaneren, te kuieren, naar straatmuziek te luisteren, te chillen, ja zelfs stiekem te zoenen -je langzaam een soort outcast voelt omdat je als enige niet ziet wat anderen wel zien. Of als je de aandacht probeert te trekken, of iets doet wat anderen normaal op zouden reageren, dat je plots niet lijkt te bestaan. Zou er een tijd komen dat het normale leven zich vooral afspeelt in de virtuele ruimte en dat enkele relicten als ik nog enkel ronddolen in de oude wereld als een soort imbeciele geesten die in 2016 de boot duidelijk gemist hebben? En dat allemaal dankzij Nintendo, een club die ik toch vooral associeer met Super Mario Bros III. Ik voel me opeens heel, heel oud.

Pokemon zoeken bij Alfonso XI
Pokemon zoeken bij Alfonso XII
Pokemons scoren in het Retiro
Pokemons scoren in het Retiro

2 gedachten over “Een parallelle wereld”

  1. Geen zorgen Twan, ook in ons kleine Dommelen zijn drommen mensen (jong én oud) ‘al zoekend’ te voet/per fiets/zelfs in de auto gesignaleerd. We zaten onlangs op het terras van Dommels(ch) mooiste café: ‘de Dommelstroom’ … het was al donker!! Niets vermoedend waarom zo laat, zo veel mensen het bruggetje naar de kerk namen … verkeerde seizoen toch voor de Kerstnachtviering (?) … enkelen begaven zich met Phone in de hand zelfs op ’t donkere kerkhof (!) … na uitleg van de ober … wie had dat ooit gedacht … óók Pokomons in ons kleine dorpje.
    *Pluspunt: zo komen kinderen én volwassenen wel weer buiten 😉

  2. Terecht trek je de enige juiste conclusie: je wordt oud (en dat is maar goed ook!). Te oud voor allemogelijke hypes, met als groot voordeel dat je in alle rust kunt genieten van interessantere culturele exposities.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.