Verkiezingsavond tussen de Spanjaarden

Aangezien Luis, een vriend van mij, moest werken op maandagavond en geen tijd heeft om Spanje-Italië te kijken, was zijn voorstel om de verkiezingsavond te aanschouwen, samen met een aantal vrienden van hem. Dat werd één groot tranendal.

In een van binnen opmerkelijk mooi pand in het groezelige Madrileense Malasaña komen binnen een uur een stuk of 8 mensen één voor één binnenvallen. Een bijeengeraapt zooitje van vrienden van vrienden, maar dat komt hier wel meer voor. De gewoonte is dat je twee zoenen geeft, en vervolgens naar de koelkast sprint om daar je meegebrachte bier of uiterst goedkope fabriekssangria te stallen, die, geheel volgens de lokale gewoonte, natuurlijk gedeeld wordt.

Om 20.00 u. begint het spektakel. Géén Ferry Mingelen hier in Spanje, maar een soort gladde, voortdurend met zijn pen spelende anchor. Hij schakelt over en weer met 4 vrouwelijke reportagejournalisten bij de 4 belangrijkste partijen: de conservatieve Partido Popular (PP), de sociaal-democraten (PSOE), de liberaal-rechtse nieuwkomers (Ciudadanos) en de protestpartij Podemos. ‘Charlies Angels’, gniffelt een vriendin van Luis.

Verder is het opvallend dat elke stroming een soort analist of bevriend journalist stuurt naar de uitslagenavond, die zodra de ‘eigen partij’ klop krijgt, één of andere vermoeiende redenering ophangt waardoor het verlies eigenlijk toch een verkapte winst is. De sociaal-democraten hebben weliswaar verloren, maar ze hebben wel het populisme gestopt. Dus toch een morele winnaar, etc.etc. Alsof Twan Huys de VVD zit te verdedigen, en Frits Wester het CDA. En dat het liefst kakelend door elkaar totdat Charlie abrupt het woord geeft aan één van zijn schone engelen. Is het toeval dat echt álle vrouwelijke journalisten op deze zender knap zijn? En nee dat is niet de sangria.

Iedereen in de kamer heeft Podemos gestemd. Weg met het establishment, weg met de corruptie onder de PP, weg met de bezuinigingspolitiek. Behalve één aanwezige, zij stemde Ciudadanos. ‘Dat is de partij voor wie niet weet waarop te stemmen of voor wie niet van politiek houdt’, luidt het commentaar van de rest. Niet voor niets dus vaak aangeduid als het D’66 van Spanje.

Verkiezingsposter in Vallecas, één van de armste wijken van Madrid
Verkiezingsposter in Vallecas, één van de armste wijken van Madrid

De exit polls stemmen het gezelschap gematigd positief. Weliswaar zijn de conservatieven de grootste, maar er lijkt een linkse meerderheid te ontstaan en er wordt grote winst voorspeld voor Podemos. Nu is ze zelfs voor het eerst in haar bestaan groter dan de PSOE. Alsof de SP de PvdA voorgoed achter zich laat. Ik vraag of iedereen nu blij is. Nog niet echt, er heerst vooral onbegrip waarom zoveel landgenoten toch weer op de ‘corrupte conservatieven’ hebben gestemd.

Het wordt nog erger, want de echte uitslagen volgen snel, veel sneller dan in Nederland. De eerste uitslagen zijn er zo rond 21.00 u. en om 23.00 u. is zo’n beetje 95% wel bekend. De exit polls hadden er niet verder naast kunnen zitten. Een drama voor de progressief stemmende jongeling. Podemos krijgt er niets bij, en de conservatieven onder leiding van de huidige premier Rajoy -die de afgelopen maanden geen enkele poging heeft gedaan om een regering te vormen uit de redelijk onmogelijke uitslag van afgelopen december – zijn de grote winnaar.

Verkiezingsmateriaal in Vallecas
Verkiezingsmateriaal in Vallecas

Bier en sangria worden aangevoerd bij elke nieuwe update: ‘onze enige redding voor deze avond’. Luis oppert of hij niet in Nederland kan gaan wonen. Onze gastvrouw vraagt aan mij ‘hoe alle Nederlanders nu wel niet denken over Spanje’? Tja. Uhm, mooi vakantieland? Luis redt mij door terecht op te merken dat vrijwel niemand in Nederland de naam zal kennen van premier Rajoy. De rest van de aanwezigen vindt dat ook meteen de enige verdienste van hun premier: dat hij zo’n moeilijke naam heeft dat buitenlanders hem gelukkig niet kunnen onthouden, want hij is verschrikkelijk.

Een vriendin van Luis gaat er vandoor. ‘Horror, deze avond, ik wil naar huis. Waarschijnlijk ga ik ergens in een hoekje zitten sterven.’ Onder het motto ‘alles moet op’ wordt de schaal sangria maar tot de bodem leeggeschonken. Spanjaarden: een sympathiek gevoel voor drama.

Ik taai hem ook maar af, op weg om later met Maartje nog even een blik te werpen op het plein bij Reina Sofia vlakbij ons huis waar alle Podemos-activisten zijn samengekomen. Het loopt langzaam leeg. Verkiezingsborden op de grond, vlaggen worden gestreken. Maar wellicht komen ze nog van pas. Hoewel de conservatieven nu aan zet zijn, kunnen zowel links als rechts geen meerderheid vormen. Zo is er zelfs nog een mogelijkheid dat er een derde verkiezingsronde komt. Na ja, wel weer een mooie gelegenheid om je te buiten te gaan aan goedkope sangria. 

3 gedachten over “Verkiezingsavond tussen de Spanjaarden”

  1. Spijt me, maar weet de namen van die andere lijsttrekkers ook niet. Wees blij dat je in Spanje niet hoeft te stemmen en voor nl pas volgend jaar en dan verstoken blijft van die wilders onzin.
    Geniet, maar wel met mate. Toch?

  2. Verbazingwekkend! Eén met de Spanjaarden: een vorkje meeprikken uit de pan op tafel, de koelkast delen en last bit not least in Spaans gezelschap aan een verkiezingsavondje deelnemen. Conclusie, als allochtoon nu al behoorlijk geïntegreerd. Tussen de regels door is merkbaar dat je je de Spaanse taal ook al behoorlijk eigen hebt gemaakt. Chapeau. Geslaagd voor het inburgeringsexamen. Hoe kan dat toch zo makkelijk in Spanje, terwijl het hier in Nederland zo moeizaam gaat met de integratie van de allochtonen. Is het door het miezerige klimaat of de kleingeestigheid van de bewoners.

    1. @Sjoerd, haha. Nou, vloeiend als ik schrijf, zo hakkelend gaat het soms nog wel in het Spaans! En het verschil tussen ons en de meeste migranten in Nederland is denk ik dat we al eerder vreemde talen hebben leren spreken, en daarbij als doel hebben om zo snel mogelijk de Spanjaarden te begrijpen. Veel migranten hebben als primaire doel om een beetje rond te komen en blijven vaak in de eigen gemeenschap hangen. Die hebben we hier, op een hockeyveld en wat correspondenten na, niet echt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *