Compartir es vivir

Aangezien ik de ene week werk, de andere week weer niet en de week erna mijn taalcursus weer oppak, ben ik een soort moeilijk te reclasseren draaideurscholier geworden. De dames van de schoolplanning kijken er inmiddels niet meer van op, en proberen met een licht opgetrokken wenkbrauw mijn onmogelijke verzoeken (als op zaterdagmiddag melden dat je maandag toch weer les wilt, en nee, niet in de middag maar in de ochtend en wel op precies het juiste niveau in een niet al te grote klas) toch zoveel mogelijk te faciliteren. Het lukt ze tot nu toe elke keer, wat dit tot een superrelaxte plek maakt om Spaans te leren.

Zodoende heb ik ook elke keer een nieuwe docent. Deze keer tref ik Donelia. Ze komt uit Albacete, lacht veel, en probeert in het slappe stelletje dat dit keer mijn klasgenoten zijn enig leven te pompen. Vooral door samen oefeningen te doen, samen verhalen te delen. Want, zo is haar motto, delen is leven. ¡Compartir es vivir! Heel Spaans dit. Want Spanjaarden houden van delen.

Ga naar een Spaans restaurant en kijk naar de Spanjaarden, en je ziet het direct: de bedoeling is nadrukkelijk dat je de tafel vol hapjes laat zetten en die samen deelt. In mijn onnozelheid had ik dat in een Asturisch restaurant niet door en kreeg vervolgens een portie vlees voorgeschoteld waar een half weeshuis van had kunnen eten. En inderdaad, aan de tafel naast me zag ik een groep mannen met z’n allen hetzelfde gerecht verorberen, en zelfs zij hielden nog over. Na een half varken met een liter cider weggespoeld te hebben, lag er nog steeds een homp vlees voor me.

De ober keek niet verrast en had ook geen medelijden met mijn opgezwollen pens. Had ik maar moeten delen.

Op veel menukaarten zie je een speciaal gedeelte waarop ‘deelgerechten’ staan. Een soort tapas dus, die hier dan vaak juist weer niet tapas heten, maar simpelweg ‘para compartir’ – om te delen.

Ander voorbeeld. Op station Casablanca-Port ontmoet ik, wachtende op mijn trein richting het vliegveld van Rabat, Juan. Een Spaanse gepensioneerde docent. Ik zit een beetje zijn telefoongesprek af te luisteren en hoor hem over dezelfde vlucht spreken als ik heb. Ik spreek hem aan, ook omdat hij vast weet welke bus we straks moeten hebben, en plots zitten we uren lang samen te praten. Over politiek, over reizen, over Casablanca.

Maar al dat praten maakt hongerig. En het is ramadan hier, dus zijn de meeste restaurants overdag dicht. Ik heb hier niet aan gedacht en hoor mijn maag al rommelen. Maar godlof, daar komt het compartir-es-vivir-principe weer om de hoek kijken. Want wanneer Juan en ik aan een tafel op ons vliegtuig zitten te wachten, snijdt Juan zonder iets te zeggen of te vragen zijn complete lunch in tweeën. Stukje appel voor Juan, stukje appel voor Twan. Wonderlijk. Als ik zeg dat dit toch zeker zijn lunch is, kijkt Juan me een beetje verbaasd aan. ‘Geen denken aan. Hier, eet dit stuk kaas eens op. Die is nog voor jou.’

 

Eén gedachte over “Compartir es vivir”

  1. ‘Een maaltijd samen delen’!! Deze schitterende vorm van een maaltijd nuttigen hebben wij gisterenavond in een heerlijk Italiaans restaurantje in Den Bosch meteen toegepast en dat is goed bevallen. Alhoewel …. Bart & Harrie staken geen ‘vork’ uit richting het visgebeuren ? Terwijl jarige Lieke, want ter ere van haar verjaardag zaten we daar, en ondergetekende zeer snel moesten worden om ’n klein stukje lamspootje of nog zo’n heerlijk uitziend vleesje te kunnen proeven.
    Twan, zou dit probleem door meer te ‘oefenen’ wellicht opgelost kunnen worden??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *