Spaanse droom dichterbij door de Brexit. In de wachtrij in Gibraltar.

Spanje beslaat samen met Portugal het hele Iberische schiereiland. Het héle schiereiland? Nee, één kleine nederzetting bleef moedig weerstand bieden aan de overweldigers en maakte het leven van de Spanjaarden in de omringende legerplaatsen bepaald niet gemakkelijk… Nu ja, het is in Gibraltar eerder andersom!

Gibraltar ´houdt stand´ sinds 1704, toen een Brits-Nederlandse vloot het veroverde op de Spanjaarden. Sindsdien zijn de Spanjaarden al eeuwenlang bezig om het terug te krijgen.

“Spaanse droom dichterbij door de Brexit. In de wachtrij in Gibraltar.” verder lezen

Verkiezingsavond tussen de Spanjaarden

Aangezien Luis, een vriend van mij, moest werken op maandagavond en geen tijd heeft om Spanje-Italië te kijken, was zijn voorstel om de verkiezingsavond te aanschouwen, samen met een aantal vrienden van hem. Dat werd één groot tranendal.

In een van binnen opmerkelijk mooi pand in het groezelige Madrileense Malasaña komen binnen een uur een stuk of 8 mensen één voor één binnenvallen. Een bijeengeraapt zooitje van vrienden van vrienden, maar dat komt hier wel meer voor. De gewoonte is dat je twee zoenen geeft, en vervolgens naar de koelkast sprint om daar je meegebrachte bier of uiterst goedkope fabriekssangria te stallen, die, geheel volgens de lokale gewoonte, natuurlijk gedeeld wordt.

Om 20.00 u. begint het spektakel. Géén Ferry Mingelen hier in Spanje, maar een soort gladde, voortdurend met zijn pen spelende anchor.  “Verkiezingsavond tussen de Spanjaarden” verder lezen

Compartir es vivir

Aangezien ik de ene week werk, de andere week weer niet en de week erna mijn taalcursus weer oppak, ben ik een soort moeilijk te reclasseren draaideurscholier geworden. De dames van de schoolplanning kijken er inmiddels niet meer van op, en proberen met een licht opgetrokken wenkbrauw mijn onmogelijke verzoeken (als op zaterdagmiddag melden dat je maandag toch weer les wilt, en nee, niet in de middag maar in de ochtend en wel op precies het juiste niveau in een niet al te grote klas) toch zoveel mogelijk te faciliteren. Het lukt ze tot nu toe elke keer, wat dit tot een superrelaxte plek maakt om Spaans te leren.

Zodoende heb ik ook elke keer een nieuwe docent. Deze keer tref ik Donelia. Ze komt uit Albacete, lacht veel, en probeert in het slappe stelletje dat dit keer mijn klasgenoten zijn enig leven te pompen. Vooral door samen oefeningen te doen, samen verhalen te delen. Want, zo is haar motto, delen is leven. ¡Compartir es vivir! Heel Spaans dit. Want Spanjaarden houden van delen.

“Compartir es vivir” verder lezen