Ganadero te Matadero

 

En zo stonden wij, in de zon op een cultureel Madrileens plein een broodje hamburger van onze nieuwe vriend de boer te eten.

Hoe dat kwam? Zoals de Telegraaf elke dag een dier op de voorpagina probeert te hebben, zo lazen wij onlangs ook dierennieuws in El Pais, de grote Spaanse kwaliteitskrant. Kwalijk dierennieuws, welteverstaan. Het draait allemaal om de gier. Het gaat goed met de gier. En het gaat daarom meteen wat minder goed met wat andere dieren. Waaronder de koe. Want de gier lust af en toe wel een kalfje, zeker als de gier honger heeft. En de gier heeft vaak honger, want er zijn veel gieren en de veehouders mogen hun dode dieren niet meer in het veld laten liggen als aas.

De gier was altijd de bondgenoot van de boer. Van een klif gelazerd geitje tot een smakelijke koeienplacenta, de gier lustte er wel pap van. En de boer zat meteen niet met allerlei geboorteafval in zijn veld. Want wie wil er nu op zijn vrije zaterdag allerlei placentas in een kruiwagen scheppen? Maar nu is de relatie dus bekoeld. Geen aas meer, en dus gaat de gier zo nu en dan op zoek gaat naar vers bloed: de kalfjes van de boer. Voor wie er meer over wil weten: hier is het artikel te lezen dat Maartje erover schreef in de Volkskrant, met een foto van mij erbij.

Zo maakten we kennis met een sympathieke Spaanse boer. Jorge is een jaar of 50, bourgondische uitstraling en qua uiterlijk een veeboer die zichtbaar gelooft in zijn eigen product. Hij wil ons de plaats delict laten zien.

_MG_1184a
Gieren komen vanuit de lucht naar beneden. Alleen vandaag net weer niet.

En zo sjokken we door de imposant lege bergkammen nabij Colmenar Viejo, een slaperig stadje zo’n 30 kilometer ten noorden van Madrid. Een fantastische plek, groots, weids, rotsachtig en toch mooi. Tot we op de plek des onheils komen, waar het kalfje van Jorge te grazen is genomen. Jorge gebaart druk in de lucht. De gieren? Ik zie niks. Ze zijn er ook niet. Alweer gevlogen. Wat ik wel zie, zijn helikopters. Er zit hier namelijk ook een legerbasis, met een indrukwekkend aantal Chinooks. Ik vraag aan Jorge of de gieren geen angst (miedo) hebben van deze gevaarten, maar op een of andere manier zeg ik mierda.

Hmm, ik heb net gevraagd of de gieren inderdaad wel eens de helikopters onderscheiten. Jorge gaat tot mijn verbazing ook nog in op mijn vraag, en antwoordt dat er vast weleens een gier een helikopter van boven aanvalt. Tijd om mijn taalcursus op te pakken, denk ik terwijl Maartje godzijdank over iets anders begint.

Jorges koeien staan er rustig bij. Midden in een lieflijk weitje met gele bloemen, onverdroten te kauwen, kalfjes en moeders bij elkaar. Straks mogen ze weer een berg verderop staan, en zo lopen ze een beetje het hele gebied door dat wij in de weekenden wandelend verkennen.

Jorge met zijn koeien
Jorge met zijn koeien

Jorge lacht als wij beginnen over biologisch vlees.”Flauwekul”, zegt hij. “Want wie gaat dat nu controleren in een grote vleesfabriek?” Het ene vlees in dit bakje, het andere dat bakje, terwijl de prijs veel hoger is? Nee, dan zijn koeien. Dat zijn, na ja, gewoon koeien. En het vlees kun je kopen in hartje Madrid.

In Madrid hebben we het matadero. Het matadero is een oude slachterij. Een enorm complex, met de industriële schoonheid van de negentiende eeuw. Dat wil zeggen, geen oneindige aaneenschakeling van lichtmetalen loodsen of betonnen bunkers, maar oude fabrieken, inclusief schoorstenen en zaagtanddakken, en bovenal: allemaal in een fraaie evenwichtige baksteen.

Prachtig kortom, en zonde als het zou verdwijnen. Maar ja, stinkende vleesindustrie wil je ook niet midden in je stad. Dus er is iets nieuws op gevonden, en het matadero is nu een allegaartje van alles wat creatief, gastronomisch, kunstzinnig en lokaal is.

Maartje en ik komen er graag. Liefst met felle zon en blauwe lucht, scherp aftekenend tegen de hoekige industriële vormen. Er is van alles te doen. Zo heeft het een mooie bioscoop waar er deze week nog een documentairefestival gehouden werd. En nog beter: de prijzen zijn er absurd laag, want, zo is de sympathieke gedachte, iedereen – arm of rijk – heeft recht op cultuur.

Niet alleen is het matadero de thuishaven van de arme creatievelingen geworden, ook de lokale boeren hebben hier een stekkie.

Kraampjes te over in het matadero
Kraampjes te over in het matadero

Elk laatste weekend van de maand komen zij hier om als boer-aan-klant (zonder tussenhandel dus) hun waar te slijten. Voordeel voor iedereen dus. Een bonte parade van allerlei kramen. Groenten, eieren, olijfolie, kazen, een lokale ginstoker heeft ook een kraampje weten te bemachtigen. En vlees natuurlijk.

Bij een van de vleeskramen treffen we onze veeboer (ganadero) Jorge wederom. Ook hij staat hier om zijn vlees te verkopen. Hij bezwoer al eerder dat hij op een dagje op deze markt meer verkoopt dan warenhuis Corte Ingles (hét grote warenhuis annex supermarkt van Spanje) in een heel weekend. Ik wil direct goed inslaan, want het is een mooi idee om het vlees te eten dat je echt kent.

Terwijl ik bij een collega van Jorge een aantal hamburgers bestel, krijgt Jorge ons in de gaten. Als oude vrienden worden we begroet. Want waar zo’n beetje elke Spanjaard tot nu toe bij het horen van de naam Twan kijkt of ik hem vraag of hij ‘Przewalskipaard’ moet spellen, weet Jorge meteen nog hoe ik heet. Maartje is nog net iets te moeilijk, maar bezweert hij, volgende keer weet hij dat óók in één keer. En ja, we moeten perse iets van hem eten. Nee wordt niet geaccepteerd (ik zei overigens uiteraard meteen ja). En hup, daar gaan een paar burgers op een barbecue. Een paar minuten later eet ik één van de betere lamsburgers ooit, maar dat ligt denk ik ook aan de tevreden glimlach van Jorge. Ja, dit wordt een vast adres.

Meer informatie: 

  • Elk laatste weekend van de maand is er markt in het matadero. Jorge staat er met zijn kraam, te vinden als ‘El cordero Madrileño’.
  • Het programma van het matadero vind je hier.

 

7 gedachten over “Ganadero te Matadero”

  1. Hé Twan,
    Wat leuk om te lezen hoe het met je gaat en dat je nog steeds van eten houdt Hi Hi!
    Groetjes Anke (vroeger van Leeuwen, nu Liefrink)

  2. Mooi verhaal weer Twan!
    Maar niet teveel lammetjes eten hoor, ze hebben het al zo zwaar. Of lusten de gieren alleen een mals kalfje?

  3. Wat is dat. Wie staat er op het plein de menigte te bespieden? Zonnebril, onnozel tasje. Bespiedt deze geheimzinnige figuur Twan die zich gelijk een gier op de lekkernij stort. Dus even inzoomen. Verdorie, het is Maartje. Nu zie ik het pas. Kijk uit wat je doet Twan, je wordt in de gaten gehouden.

  4. Als we in Madrid zijn, ga ik graag ’n keertje met je mee naar die markt!! Dan kan ik ook zo’n ‘burgertje’ proeven?

  5. Update: op 22 augustus in El Pais: de veeboeren hebben het voor elkaar. Inmiddels heeft de provincie toegezegd dat het door gieren gedode vee in aanmerking komt voor een schadevergoeding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *