Een van hen. Op zoek naar El País.

Het is verbazingwekkend hoe snel een mens, waar ook ter wereld, in routine vervalt. Het is een gewoonte om je ergens thuis te kunnen voelen, denk ik.

Onze dagelijkse routine gaat zo. Mogelijk eerst even geld halen of pinnen bij onze bank (met onze eigen bankmedewerker), dan een krantje kopen bij de kiosk, en vervolgens eindigt het ommetje met het kopen van een brood.

Zo ook vandaag. Vandaag is El País, de grote Spaanse kwaliteitskrant, jarig. Ik wist het aanvankelijk niet. 40 jaar bestaan ze. Opgericht dus in 1976, één jaar na de dood van Franco, en dat is natuurlijk geen toeval. In de jaren van de prille democratie zou El Pais al snel uitgroeien tot een van de grote Europese kranten, hoewel de krant ook in Zuid-Amerika veel gelezen wordt vanwege het grote aanbod aan nieuws over dat continent.

Vanwege het jubileum is er zodoende een speciale editie. Of beter gezegd, die schijnt er te zijn, want op het moment dat ik naar de kiosk loop, zijn alle exemplaren van El País uitverkocht. Een ander schreeuwerig meisje naast me die om de krant roept vangt ook al bot. ‘Helaas, El País is uitverkocht’, zegt Alicia, de tengere maar toch stoere kioskhoudster.

Alicia in haar kiosk
Alicia in haar kiosk

Met haar ca. 55 jaar staat ze dag in, dag uit -meestal goedlachs- achter haar donkere toonbank . ‘Jammer’, zeg ik, ‘hoe komt het?’ Alicia legt uit dat iedereen nu de speciale editie wil hebben, en er een run is ontstaan op de krant. Het meisje naast me knikt en druipt af. Ik rommel nog wat, en zoek naar een andere krant. La Razon dan maar, hoewel dat toch wel echt een conservatievere krant is? Of gewoon maar op zoek naar een andere kiosk?

‘Als je nu eens gewoon even wacht’, merkt Alicia terloops op, terwijl ze staart naar het weglopende meisje. Ik snap er niks van en rommel even door. ‘Dat is dan één euro vijftig’, zegt Alicia. Ik kijk op. Niemand verder te zien. Ze heeft het tegen mij. Ik leg het op de toonbank, en hop, van onder de toonbank verschijnt opeens de jubileumeditie van El País. De oude voorpagina van uit 1976, de krant zelf en een dik boek vol met interviews. ‘Ha’, sneert Alicia, ‘al die mensen die nooit een krant kopen. En heb je een jubilieumeditie, dan staan ze opeens vooraan om zo’n exemplaar snel op de kop te tikken! Met als gevolg dat al mijn vaste klanten zeker geen krant meer kunnen kopen? Mij niet gezien!’ Ik grijns, tevreden met mijn vangst, maar misschien nog wel meer met het idee dat ik één van hen ben. Eén van ‘de vaste klanten’.

IMG_0054
Jubileumeditie van El País. Links de voorpagina van de eerste krant, midden de huidige versie, en rechts het boek met interviews.

 

 

2 gedachten over “Een van hen. Op zoek naar El País.”

  1. Slimme vrouw, die Alicia!
    Je ervan weerhouden naar een concurrent te gaan en je aan haar te binden voor veel toekomstige aankopen. Let op je tellen Twan. Laat je niet inpakken door die Spaanse schonen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.